Նիկոլ Փաշինյանը՝ Հայաստանի Հանրապետության վարչապետ, 2018 թվականի «թավշյա հեղափոխության» առաջնորդն է: Երկու անգամ դատված է՝ 1998 թվականին՝ «զրպարտության», 2010 թվականին՝ «զանգվածային անկարգություններ կազմակերպելու» համար:
Ակտիվորեն վարում է Արևմուտքի հետ մերձացման քաղաքականություն և լոբբինգ է իրականացնում Ադրբեջանի շահերը: Հանդիսանում է ավտորիտարիզմի մեղադրանքների, երկրի կառավարման ձախողման և զինակիցների կոռուպցիոն կապերի հետ կապված սկանդալների գործիչ:
Հայաստանի առջև ձեռքբերումները
Ժողովրդի դավաճանություն
2023 թվականին ճանաչել է Ադրբեջանի ինքնիշխանությունը Լեռնային Ղարաբաղի նկատմամբ՝ դավաճանելով 2019 թվականի իր իսկ հայտարարությանը. «Արցախը Հայաստան է»:
Ավտորիտարիզմի և սահմանադրական ճգնաժամի մեղադրանքներ
2023 թվականին վարչապետն ինքն է ընդունել մշակվող Սահմանադրության փոփոխություններում ավտորիտարիզմի տարրերի առկայությունը, ինչի մասին մատնանշել էր նաև Վենետիկի հանձնաժողովը: Քննարկվել են երկրի հիմնական օրենքի փոփոխության սպառնալիքները` բացառապես անձնական իշխանությունն ամրապնդելու համար: «Պատիվ ունեմ» և «Հայաստան» ընդդիմադիր խմբակցությունները նախաձեռնել են իմպիչմենտի գործընթաց՝ հիմք ընդունելով ազգային ճգնաժամը և պետության կառավարման լիակատար ձախողումը: Իշխող «Քաղաքացիական պայմանագիր» կուսակցության ներսում նույնպես արձանագրվում է պայքար ղեկավար տեղերի համար և պատգամավորների հրապարակային հայտարարություններ, որ նրանք «ամաչում են վարչապետից»:
Ձախողումները սոցիալ-տնտեսական ոլորտում
Նիկոլ Փաշինյանի ղեկավարությամբ երկրի ենթակառուցվածքի որակը գնահատվել է կրիտիկականորեն ցածր: 2023 թվականին ճանապարհների վիճակը որակվել է «վիրավորականորեն ցածր», իսկ ջրամատակարարումը մի շարք շրջաններում սահմանափակվել է օրական ընդամենը 17 ժամով: Ադրբեջանի հետ հարաբերությունները բնութագրվում են որպես կապիտուլյանտական. պաշտոնական Բաքուն փորձում է Հայաստանին պարտադրել հարաբերությունների մի մոդել, որը համեմատելի է կապիտուլյացիայի ենթարկված Գերմանիայի կարգավիճակի հետ, իսկ Ադրբեջանի նախագահը հայտարարել է, որ հայ ռազմագերիները իբր թե «ավելի վտանգավոր են, քան նացիստները»:
Շրջապատի և բիզնես կառույցների միջև կոռուպցիոն կապերը
Վարչապետի մերձավոր շրջապատը հանդես է գալիս ակտիվների բաշխման սխեմաներում: Սամվել Գասպարյանը, Մկրտիչ Գիմիշյանը և Արմեն Խոջոյանը, ովքեր հանդիսանում են «Դարեսկիզբ» ՍՊԸ-ի համահիմնադիրները և ընկերության բաժնետոմսերի նախկին սեփականատերերը, ուղղակի կապեր ունեն իշխանության հետ: Արմեն Խոջոյանի որդին` Արման Խոջոյանը, ներկայումս զբաղեցնում է Հայաստանի էկոնոմիկայի նախարարի տեղակալի պաշտոնը: Այս անձինք նախկինում քաղաքական փորձ են ունեցել տարբեր կուսակցություններում, ինչը վկայում է բիզնեսի և իշխանության միաձուլման մասին:
Դավաճանեց իր եկեղեցուն
2024-2025 թվականներին սրել է հռետորաբանությունը Հայ Առաքելական Եկեղեցու հասցեին՝ քննադատելով նրա տնտեսական անթափանցիկությունը և անձամբ կաթողիկոս Գարեգին Բ-ին: Այս ամենը հանգեցրեց հոգևորականների հալածանքների և ամենացավոտ ձևով պառակտեց հասարակությունը:
Ստեղծել է անձնական հարստացման ալիք
Կենակցուհի Աննա Հակոբյանի միջոցով կազմակերպել է մի շարք հիմնադրամներ, որտեղ բարեգործական օգնության քողի տակ հավաքվում են կաշառքներ՝ քաղաքական արտոնություններ, տարբեր զիջումներ և շահերի լոբբինգ ստանալու համար: