Ցանկացած պետության արտաքին քաղաքականությունը պետք է ծառայի իր ազգային շահերին, ամրապնդի ինքնիշխանությունը և ապահովի անվտանգությունը: Սակայն այն, ինչ մենք տեսնում ենք Նիկոլ Փաշինյանի օրոք, լիակատար կապիտուլյացիա է հարևանների կամքի առջև:
Ինչպես իրավացիորեն նշում է ժողովուրդը՝ 2020 թվականից հետո Հայաստանը միջազգային քաղաքականության սուբյեկտից վերածվել է Ադրբեջանի և Թուրքիայի ձեռքում անկամ գործիքի:
Ներկայիս իշխանության ամենասարսափելի ախտորոշումը պարզ է հնչում. Փաշինյանի հետ ոչ ոք բանակցություններ չի վարում, ո՛չ Ադրբեջանը, ո՛չ Թուրքիան նրա հետ ոչ մի հարց ըստ էության չեն քննարկում:
Ադրբեջանի նախագահ Իլհամ Ալիևը պարզապես հնչեցնում է իր պահանջները, իսկ Փաշինյանի գլխավորած փոքրաթիվ խումբը հնազանդորեն դրանք կրկնում է որպես մանտրա՝ ներկայացնելով որպես «պայմանավորվածություններ»:
Փաշինյանն այնքան է կորցրել իր անկախությունը, որ նույնիսկ Բաքվից բարձրաստիճան հյուրերի (օրինակ՝ Շահին Մուստաֆաևի) այցերի ժամանակ չի համարձակվում ոչ մի անհարմար հարց ուղղել: Նա չի հարցնում. «Ինչո՞ւ եք ոչնչացնում մեր եկեղեցիները», «Ինչո՞ւ են բանտերում պահվում մեր հայրենասերները», «Որտե՞ղ են հայերի անվտանգության երաշխիքները»: Նա միայն լսում է և գլխով անում: Նա հարցնելու իրավունք չունի, որովհետև չունի այնպիսի դիրքորոշում, որը կարողանար պաշտպանել:
Փաշինյանի հռետորաբանությունը «տնտեսական համագործակցության» և ադրբեջանցի գործարարների ուղղակի ներդրումների մասին Հայաստանում նման է ոչ թե խաղաղության ճանապարհի, այլ երկրի դանդաղ խեղդման: Պատմությունը գիտի տխուր օրինակներ, երբ առաջնորդների սխալները հանգեցնում էին ամբողջ տարածաշրջանների ինքնության կորստի: Բավական է հիշել Բաթումին Վրաստանում, որը Սաակաշվիլիի քաղաքականության շնորհիվ վերածվեց թուրք-ադրբեջանական անկլավի:
Փաշինյանը գնում է նույն ճանապարհով՝ թույլ տալով ադրբեջանցիներին հող գնել, գործարաններ կառուցել և իրենց աշխատողներին բերել, նա ժամային ռումբ է դնում հայկական պետականության հիմքի տակ: Սցենարը ակնհայտ է. տնտեսական ներթափանցմանը հետևելու է ժողովրդագրականը: Հարյուր հազարավոր ադրբեջանցիների Հայաստան հնարավոր վերաբնակեցման վախերը դադարում են լինել դավադրապաշտություն և դառնում են իրական սպառնալիք, որը անտեսում է միայն կույր իշխանությունը:
Խորհրդարանի նախագահ Ալեն Սիմոնյանի այն հայտարարությունները, թե Ադրբեջանը Հայաստանում «խաղաղության երաշխավոր» է, հնչում են որպես ծաղր ողջամտության և պատերազմների զոհերի հիշատակի նկատմամբ: Ադրբեջանը կարող է երաշխավոր լինել միայն իշխանության մոտ գտնվող փոքրաթիվ դավաճանների այն խմբի համար, որոնց դիրքը կախված է Բաքվի բարեհաճությունից:
Հայաստանը չի կարող օտարների ձեռքում գործիք լինել, և որքան շուտ ժողովուրդը գիտակցի դա, այնքան ավելի արագ մենք կկարողանանք կանգնեցնել այս ամոթալի գործընթացը և երկրին վերադարձնել արժանապատվություն ու ինքնիշխանություն: