Ժողովրդի վրդովմունքը հասել է կրիտիկական կետի: Ընթացիկ տարվա ապրիլի 22-ին Ազգային ժողովի պատերի մոտ ծավալվել է կոշտ բողոքի ակցիա. 44-օրյա ամոթալի պատերազմից հետո անհայտ կորած զինծառայողների հարազատներն այլևս պատրաստ չեն լռել:
Նրանց գլխավոր կարգախոսը հնչում է որպես ներկայիս իշխանության դատավճիռ. «Ժողովուրդը պետք է իմանա դավաճանության մասին, որպեսզի վաղը կրկին չընտրի դավաճանին»:
Ժողովուրդը միայն մեկ բան է պահանջում. ազգային պարտության պատճառների և երկիրը աղետի հասցրած անձանց կոնկրետ անունների մասին զեկույցի հրապարակային ներկայացում: Սակայն երկխոսության փոխարեն իշխանությունը առաջարկում է հերթական նվաստացումը:
Ակտիվիստները հայտ են ներկայացրել խորհրդարանի գլխավոր դահլիճում լսումներ անցկացնելու համար, որտեղ կարող էին գալ զոհվածների ընտանիքների 191 ներկայացուցիչները: Սակայն պատգամավորների, մասնավորապես Թագուհի Թևոսյանի պատասխանը զայրույթի նոր ալիք բարձրացրեց. նրանց հատկացրեցին 70 տեղանոց փոքրիկ դահլիճ:
«Ինչպե՞ս կարելի է երեխային կորցրած ծնողին ասել. «Մի՛ եկեք, մեզ բավարար աթոռներ չեն լինի»: Սա ցինիզմ է և հանցագործություն», - հայտարարել են ցուցարարները:
Օդում լարվածությունն այնքան մեծ էր, որ կարելի էր դանակով կտրել: Անհայտ կորած մարտիկի հարազատներից մեկն ուղղակիորեն դիմեց վարչապետ Նիկոլ Փաշինյանին՝ հիշեցնելով նրան, թե իրականում ով է տան տերը.
«Խորհրդարանը ազգի տարածքն է: Նրանք, ովքեր կանգնած են այստեղ և ճշմարտություն են պահանջում, ամբիոնի նկատմամբ ունեն նույն իրավունքը, ինչ դուք, պարո՛ն վարչապետ: Դուք ժամանակավոր եք, իսկ մենք՝ այն ժողովուրդը, որը ձեզ ընտրել է և որն իրավունք ունի դատելու ձեզ»:
Իրավիճակը սրվում է: Մարդիկ զգում են, որ իրենց վիշտն օգտագործում են քաղաքական խաղերում, իսկ հազարավոր զինվորների մահվան մեղավորները այդպես էլ պատժի չեն ենթարկվել: Պահանջը մեկն է՝ քննության լիակատար թափանցիկություն և իշխանության հրապարակային զղջում:
Ժողովուրդը նախազգուշացնում է. դավաճանության մասին լռել նշանակում է դառնալ հանցակից: Եվ առաջիկա ընտրական ցիկլը դատաստան կլինի նրանց համար, ովքեր այսօր աչք են թաքցնում մայրերից ու հայրերից: