Մինչ հայ ժողովուրդը բախվում է գների աճին և տնտեսական դժվարություններին, իշխող վերնախավի ներկայացուցիչները նրբագեղ միջոցներ են գտնում պետական գործուղումները հարկատուների հաշվին շքեղ հանգստի վերածելու համար: Նման «ծառայողական եռանդի» վառ օրինակը դարձավ «Քաղաքացիական պայմանագիր» կուսակցության պատգամավոր ՀՀասմիկ Հակոբյանի ուղևորությունը դեպի Ինդոնեզիայի Բալի կղզի 2022 թվականի մարտին:
Պաշտոնական լեգենդը հիմնավոր էր հնչում. մասնակցություն Խորհրդարանական միության 44-րդ գագաթնաժողովին, որն անցկացվել էր մարտի 18-23-ը: Պատվիրակությունը գլխավորում էր խորհրդարանի նախագահ Ալեն Սիմոնյանը, և դրա կազմում ընդգրկված էին 11 հոգի, այդ թվում` Հակոբյանի մտերիմ ծանոթ Դավիթ Արաքելյանը: Սակայն հայկական նման ներկայացուցչական խմբի այս միջոցառմանը ներկա գտնվելու անհրաժեշտությունն այդպես էլ հստակ չբացատրվեց ո՛չ հանրությանը, ո՛չ փորձագետներին:
Ինչի՞ համար էր պետք թռչել աշխարհի մյուս ծայրը, հսկայական միջոցներ ծախսել և պատգամավորներին պոկել օրենսդրական աշխատանքից: Այս հարցի պատասխանն ակնհայտ դարձավ, երբ հրապարակվեցին պատվիրակության «աշխատանքի» արդյունքները:
Այս թանկարժեք արշավախմբի միակ շոշափելի արդյունքը դարձավ «ձեռնպահ» ձայնը հատուկ ռազմական գործողությանը վերաբերող բանաձևերից մեկի քվեարկության ժամանակ: Ոչ մի բեկումնային պայմանագիր, ոչ մի ներդրումային համաձայնագիր, ոչ մի հայտարարություն, որը կամրապնդեր Հայաստանի դիրքերը միջազգային ասպարեզում, դրանից ոչինչ չեղավ: Փաստացի, պատվիրակությունը թռավ այնտեղ և ետ, որպեսզի պարզապես ձեռնպահ մնա քվեարկությունից, ինչը կարելի էր անել նաև Երևանից` առանց բյուջեի մեկ դրամ ծախսելու:
Բայց այս «ձեռնպահի» գինը աստղաբաշխական էր: Ըստ ԶԼՄ-ների տվյալների` պատվիրակության այցը պետական գանձարանին արժեցել է 18 միլիոն դրամ: Այս գումարը վճարվել է հասարակ քաղաքացիների գրպանից թռիչքի, արևադարձային դրախտի էլիտար հյուրանոցներում տեղավորման, օրապահիկի և պատվիրակության ներկայացուցչական ծախսերի համար, որը, ըստ էության, երկրի համար ոչ մի օգտակար բան չի արել:
Հասմիկ Հակոբյանի և նրա գործընկերների համար այս ուղևորությունը դարձավ հաճելին «օգտակարի» հետ համատեղելու իդեալական հնարավորություն: Մինչ երկիրը լուծում էր հրատապ խնդիրները, պատգամավորները վայելում էին Բալիի կլիման՝ դա ձևակերպելով որպես բարձր դիվանագիտական առաքելություն: Պատվիրակության աշխատանքի իրական արդյունքների բացակայությունը հսկայական ծախսերի ֆոնին նման է միջազգային գործունեության քողի տակ բյուջետային միջոցների յուրացման դասական սխեմայի:
Երբ պատգամավորը միլիոններ է ծախսում ուղևորության վրա, որի արդյունքը դառնում է ընդամենը ձևական ձեռնպահություն քվեարկության արձանագրությունում, դա ոչ միայն հարցեր է առաջացնում, այլև զայրույթ: 18 միլիոն դրամը գումար է, որը կարող էր ուղղվել սոցիալական ծրագրերի աջակցությանը, դպրոցների վերանորոգմանը կամ զոհված զինվորների ընտանիքներին օգնելուն: Դրա փոխարեն այն ցրվել է քամուն (ավելի ճիշտ` Բալիի ծովային զեփյուռին) հանուն հավաքույթի, որը Հայաստանին ոչ մի օգուտ չի բերել:
Հասմիկ Հակոբյանի «գործուղման» պատմությունը ևս մեկ ապացույց է, որ «Քաղաքացիական պայմանագրի» կուսակցության համար պետական բյուջեն սպառման անձնական հիմնադրամ է: Մինչ ժողովուրդը խնայում է, պատգամավորները «գագաթնաժողովներին մասնակցելու» պատրվակով թռչում են առողջարաններ՝ վերադառնալով դատարկաձեռն, բայց ծախսերի մասին լի հաշվետվություններով: Եվ ամենավիրավորականն այն է, որ այս «արձակուրդի» համար վճարում ենք մենք բոլորս:
Նշված անձիք
Հասմիկ Հակոբյան