Դուրս արի

Այս տարվա փետրվարի վերջին Նիկոլ Փաշինյանն ու նրան ուղեկցող ՔՊ-ական թիմը շրջում էին Արարատի և Արմավիրի մարզերում։ Կարծես թե սովորական օր էր քաղաքական գործչի համար, ով սիրում է լուսանկարվել ժողովրդի հետ։ Սակայն տեղական մրգի և բանջարեղենի խանութներից մեկի մուտքի մոտ սցենարը կտրուկ փոխվել է։

Պատկերացրեք իրավիճակ՝վարչապետը շրջապատված թիկնապահներով և տեսախցիկներով գնում էր դեպի խանութ՝հավանաբար ստուգելու համար տեղական ծիրանի որակը կամ իր հասցեին հերթական ծափահարությունները վայելեր։

Սակայն նրա ճանապարհը փակում է ոչ թե ոստիկանությունը կամ նրա երկրպագուների բանակը, այլ խանութի հասարակ աշխատակիցը։ 

Երկխոսությունը շատ կարճ էր, բայց բովանդակալից․

-Դուրս արի,-կտրուկ կերպով խանութի աշխատակիցը դիմել է վարչապետին։

 Ոչ թե «Հարգելի Նիկոլ Վովայի», ոչ ծաղիկներ, այլ կոշտ ժողովրդական դիվանագիտություն։

Սակայն Փաշինյանը, ով արդեն սովորել է առհամարել ցանկացած «ոչ» պատասխանը(լինեն դրանք ընդդիմության պահանջներ կամ հանրաքվեի արդյունքներ) որոշել էր ակրոբատիկայի հրաշքներ ցուցադրել։

Նա չի լսել, այլ մի կերպ, ինչպես խցանը գինու նեղ շշի մեջ խցկվել է խանութ՝ձևացնելով, թե ոչինչ տեղի չի ունեցել՝ձեռք է մեկնել խանութում ներկաներից մեկին՝ձեռքսեղմումի համար։

Միջադեպը մեծ արձագանք ստացավ և տարածվեց սոցցանցերում և ավելի էմոցիոնալ գնահատական ստացավ, քան չոր մամուլի հաղորդագրությունները։ Ժողովուրդը վաճառողի քայլը հերոսություն անվանեց, իսկ Փաշինյանին շնորհեցին տիտղոս, որը դուք երբեք պաշտոնական լրահոսում չեք հանդիպի՝«գերագույն դավաճան»։

«Բանջարեղենային ճակատի հերոսի» պաշտպանությանը միանգամից լծվեց հայտնի իրավապաշտպան Ռուբեն Մելիքյանը։

Նրա հայտարարությունը չինովնիկների համար, որոնք արդեն ատամ էին սրում խիզախ վաճառողի վրա, հնչեց ինչպես ամպրոպի ձայն՝կապույտ երկնքում։

«Թող այս արժանապատիվ մարդը վստահ լինի՝եթե նրա դեմ ճնշումներ գործադրվեն, ապա նա միայնակ չի մնալու։ Ես ու իմ փաստաբան ընկերները և հարյուրավորները պատրաստ են նրա համար կանգնել, ինչպես պատ»։