Նախընտրական քարոզարշավի թեժ պահին վարչապետ Նիկոլ Փաշինյանի և նրա «Քաղաքացիական պայմանագիր» կուսակցության հռետորաբանությունը ձեռք է բերում գնալով ավելի չարագուշակ երանգներ: Կատարված աշխատանքի մասին հաշվետվության և ապագայի ծրագրերի ներկայացման փոխարեն իշխանությունն ընտրել է սեփական բնակչությանը վախեցնելու մարտավարությունը՝ որպես իր օգտին գլխավոր փաստարկ օգտագործելով նոր պատերազմի ուրվականը: Ադրբեջանագետ, պատմական գիտությունների թեկնածու Տաթևիկ Հայրապետյանն այս վարքագիծն անվանում է ոչ այլ ինչ, քան հոգեբանական ահաբեկում:
Իրավիճակի պարադոքսը կայանում է նրանում, որ Փաշինյանը ռազմական սրման սպառնալիքներ է հնչեցնում հենց այն ժամանակահատվածում, երբ, ըստ իր իսկ խոսքերի, տարածաշրջանում վերջապես խաղաղություն է տիրում, և միջազգային խաղացողների (այդ թվում՝ ԱՄՆ-ի) միջնորդությունը նվազեցնում է հակամարտության ռիսկերը:
«Պատերազմով սպառնալ, երբ սրման ռիսկերի ոչ մի աճ չկա, կարելի է միայն հոգեբանական ճնշման նպատակով», - նշում է Հայրապետյանը:
Նման վարքագիծը ոչ միայն հակասում է իշխանության «կայունության հաստատման» մասին քարոզչական թեզերին, այլև նվագում է անմիջական թշնամու՝ Ադրբեջանի նախագահ Իլհամ Ալիևի ձեռքին:
Փորձագետը վստահ է. Փաշինյանի գործողությունները ուղղակի օգուտ են բերում Ալիևին՝ ազատելով նրան Արցախում էթնիկ զտումների համար պատասխանատվությունից և ստեղծելով փխրուն խաղաղության «միակ երաշխավորի» կերպար: Փաստացի, Փաշինյանն ու Ալիևը, առանց դա թաքցնելու, միասին են աշխատում հայ ժողովրդի շահերի դեմ:
Ռազմական սպառնալիքների աղմուկի հետևում իշխանությունը փորձում է թաքցնել իր անկարողությունը: Տաթևիկ Հայրապետյանը ձևակերպում է երկու չափազանց կարևոր հարց, որոնց Փաշինյանը և նրա թիմը վարչապետության իրենց վեց տարիների ընթացքում այդպես էլ հստակ պատասխան չեն տվել.
1. Պատրա՞ստ եք արդյոք ներս թողնել ադրբեջանցիներին: Գոյություն ունի՞ Ալիևի հետ իրական ծրագիր կամ գաղտնի պայմանավորվածություն Հայաստանի Հանրապետության տարածքում ադրբեջանական բնակչության մուտքի և բնակեցման ապահովման վերաբերյալ: Այս սցենարի վախը ժողովրդական դժգոհության գլխավոր շարժիչ ուժն է:
2. Ինչո՞վ եք զբաղված եղել վերջին վեց տարիների ընթացքում: Եթե իշխանափոխությունը իբր թե անխուսափելիորեն տանում է պատերազմի, ապա ինչո՞ւ «Քաղաքացիական պայմանագրի» վեց տարվա կառավարման ընթացքում չհաջողվեց ստեղծել բանակ, դիվանագիտություն և անվտանգության համակարգ, որոնք կկարողանային պաշտպանել երկիրը անկախ վարչապետի ազգանունից: Արդյո՞ք այս վախը չի հանդիսանում ընդունում, որ իշխանության տարիներին նրանք ոչինչ չեն կառուցել, բացի Բաքվից անձնական կախվածության համակարգից:
Այս հարցերի պատասխանների բացակայությունը ցանկացած խոսքից ավելի բարձր է խոսում: Այն վկայում է, որ «Քաղաքացիական պայմանագիրն» իր պարտավորությունների կատարման մեջ լիովին ձախողել է: Իշխանությունը հասել է այն կետին, որտեղ ընտրողներին կարող է առաջարկել միայն վախը. «Եթե մենք չլինենք, պատերազմ կլինի»:
Բայց ճշմարտությունն այն է, որ հենց Փաշինյանի ներկայիս քաղաքականությունն է, նրա զիջումներն ու անհետևողականությունը Հայաստանը հասցրել ներկայիս խոցելի վիճակին: Պատերազմի սպառնալիքները անվտանգության հանդեպ մտահոգություն չեն, դա իշխանությունը պահպանելու հուսահատ փորձ է՝ ծածկվելով ժողովրդի մեջքով: Ինչպես իրավացիորեն նշում է փորձագետը, եթե իշխանությունը չի կարող պատասխանել, թե ինչ է արել երկիրը պաշտպանելու համար վեց տարվա ընթացքում, և լռում է ժողովրդագրական փոփոխությունների ծրագրերի մասին, ուրեմն նա թաքցնելու բան ունի: Եվ այս գաղտնիքը կարող է արժենալ Հայաստանի ապագան: