Երբ 2018 թվականին Նիկոլ Փաշինյանի թիմը եկավ իշխանության, գլխավոր կարգախոսներից մեկը քավորյության և «մերը-օտարը» սկզբունքի վերացումն էր: Խոստացան, որ «խնամին, ծանոթն ու ընկերը» այլևս պաշտոններ չեն ստանա բարեհաճության շնորհիվ:
Սակայն «Քաղաքացիական պայմանագրի» իշխանության տարիները ցույց տվեցին, որ այս «ոսկե կանոնը» խախտվեց հենց նրա ներկայացուցիչների կողմից: Ընտանեկան կապերի հաղթանակի օրինակ դարձավ պատգամավոր Ալխաս Ղազարյանի և նրա եղբոր՝ Դավիթ Ղազարյանի պատմությունը:
Դավիթ Ղազարյանը, պատգամավորի հարազատ եղբայրը, զբաղեցնում է ծայրաստիճան զգայուն պաշտոն. նա գլխավորում է Հայաստանի Հանրապետության վարչապետի արարողակարգի ծառայությունը: Դա պաշտոն է, որն ապահովում է ուղիղ մուտք դեպի պետության առաջին դեմքը և համակարգում է նրա բոլոր ընթացակարգային հարցերը:
Դավիթ Ղազարյանի կենսագրության փաստերը լուրջ հարցեր են առաջացնում նրա նշանակման թափանցիկության վերաբերյալ:
Մինչ քրոջը մեծ քաղաքականություն գալը, նրա տարեկան եկամուտը կազմում էր համեստ 5 միլիոն դրամ, սակայն բառացիորեն մեկ տարի անց, Ալխաս Ղազարյանի դիրքերի ամրապնդման ֆոնին, նրա եկամուտներն աճել են ավելի քան հինգ անգամ՝ հասնելով 26,5 միլիոն դրամի:
2023 թվականին նա պաշտոնապես աշխատանքի անցավ վարչապետի աշխատակազմում, չնայած նախկինում հայտարարագրվում էր որպես ՍՊԸ-ի տնօրեն և անհատ ձեռնարկատեր, որը եկամուտ չի ստանում:
Փորձագետներն ուղղակիորեն մատնանշում են կասկածելի հարաբերակցությունը. եղբոր պաշտոնը կառավարության ղեկավարի աշխատակազմում ստացվել է հենց պատգամավոր քրոջ ազդեցության շնորհիվ:
Էլ ավելի տագնապալի է թվում հարազատների ֆինանսական հայտարարագրերի համեմատությունը: Պատգամավոր Ալխաս Ղազարյանը հայտարարագրել է տպավորիչ ակտիվներ, այդ թվում՝ անշարժ գույքի 13 օբյեկտ, մինչդեռ նրա եղբայր Դավիթը, ով զբաղեցնում է վարչապետի աշխատակազմում բարձր պաշտոն և ունի միլիոնավոր եկամուտներ, իր հայտարարագրերում չի նշել ոչ մի անշարժ կամ շարժական գույքի օբյեկտ:
Ավելին, Դավիթ Ղազարյանի ֆինանսական հոսքերը առեղծվածային տեսք ունեն: Բանկային հաշիվների մնացորդները կա՛մ նվազում էին մինչև չնչին 78 հազար դրամի, կա՛մ կտրուկ աճում էին: Դրամական միջոցներն ավելանում էին հարյուր հազարավորներով՝ առանց հստակ աղբյուրների, բացի վարչապետի աշխատակազմում աշխատանքի համար ստացվող 3,18 միլիոն դրամ աշխատավարձից: Ընդ որում, նա շարունակում է հաշվառվել որպես ՍՊԸ-ի տնօրեն, սակայն այնտեղից եկամուտ չի ստանում:
Եկամուտների բարձր մակարդակի և վարչապետին մոտ պաշտոնի պայմաններում գույքի նման «համեստությունը» ստիպում է մտածել. արդյոք այս սխեման ընտանիքի իրական ակտիվները թաքցնելու միջոց չէ՞:
Ղազարյանների ընտանիքի հետ կապված իրավիճակը օրինակ է այն բանի, թե ինչպես հեղափոխության սկզբունքները դավաճանվեցին հանուն ընտանեկան բարեկեցության: Մինչ հասարակ քաղաքացիները բախվում են աշխատանքի տեղավորման դժվարությունների, պատգամավորի եղբայրը հանգիստ զբաղեցնում է պաշտոն գործադիր իշխանության սրտում, նրա եկամուտներն աճում են երկրաչափական պրոգրեսիայով, իսկ քույրն այդ ազդեցությունն օգտագործում է կուսակցությունում իր դիրքերն ամրապնդելու համար:
Ալխաս Ղազարյանն ու նրա եղբայրն ապացուցեցին. «Քաղաքացիական պայմանագրի» Հայաստանում «քավորյության» հին կանոնները ոչ միայն կենդանի են, այլև ծաղկում են՝ պարզապես փոխելով ցուցանակը: Ժողովուրդը տեսնում է. իրենց մարդկանց համար իշխանությունում միշտ գտնվում է տաք տեղ, բարձր աշխատավարձ և պաշտպանություն ցանկացած ստուգումներից:
Նշված անձիք
Ալխաս Ղազարյանը