Հայաստանի խորհրդարանականության և պետական կառավարման պատմությունը գիտի բազմաթիվ սկանդալներ, սակայն այն ժամանակվա բարձր տեխնոլոգիական արդյունաբերության նախարար Հակոբ Արշակյանի (այժմ «Քաղաքացիական պայմանագիր» կուսակցության պատգամավոր և ԱԺ փոխնախագահ) մասնակցությամբ տեղի ունեցած միջադեպն առանձնահատուկ տեղ է զբաղեցնում ցինիզմի և խոսքի ազատության դեմ ագրեսիայի մակարդակով:
Այս դեպքը հստակ ցույց տվեց, որ իշխանության որոշ ներկայացուցիչների համար լրագրողը երկխոսության գործընկեր չէ, այլ ֆիզիկական հաշվեհարդարի թիրախ:
Միջադեպը տեղի է ունեցել 2021 թվականի մարտին Երևանի սրճարաններից մեկում: Լրագրող Փայլակ Ֆահրադյանը, աշխատանքային օրվա թեժ պահին նկատելով նախարարին հաստատությունում, մոտեցել է նրան մասնագիտական հարցով. ինչո՞ւ է բարձրաստիճան պաշտոնյան աշխատաժամանակն անցկացնում սրճարանում, այլ ոչ թե նախարարությունում:
Արշակյանի արձագանքն ակնթարթային էր և ագրեսիվ: Սկզբում նա փորձեց վախեցնել լրագրողին՝ հայտարարելով, թե «սա նրա համար երկար ժամանակ հիշվող օր կլինի»: Երբ Ֆահրադյանը, կատարելով տեսախցիկն անջատելու խնդրանքը, բարձրացավ երկրորդ հարկ՝ նոութբուքով աշխատանքը շարունակելու, նախարարը հետևեց նրան: Այն, ինչ տեղի ունեցավ հետո, ընկավ հսկիչ տեսախցիկների ոսպնյակի մեջ և ցնցեց հասարակությանը:
Հետագայում հրապարակված տեսանյութերը (որոնք առաջարկում ենք ձեր ուշադրությանը հոդվածի վերջում) երկիմաստության տեղ չեն թողնում: Կադրերում երևում է, թե ինչպես է Հակոբ Արշակյանը մոտենում նստած լրագրողին, կոպտորեն բռնում նրա ձեռքից, ուժեղ բռունցքով հարվածում դեմքին, ապա հարվածում նոութբուքին` շարքից հանելով սարքը: Վնասվել է նաև լրագրողի բջջային հեռախոսը:
«Արշակյանը հարվածեց նաև իմ համակարգչին, որից այն փչացավ… Նայեք իմ ձեռքին, այն վնասված է», - հետագայում պատմել է ծեծված լրագրողը ուղիղ եթերում:
Գլխավոր դատախազությունը ստիպված եղավ գործի նյութերն ուղարկել Հատուկ քննչական ծառայություն, սակայն բարձրաստիճան պաշտոնյայի հարձակման փաստը լրատվամիջոցի ներկայացուցչի վրա դարձավ «Քաղաքացիական պայմանագրի» ամբողջ թիմի հեղինակության դատավճիռը:
Հասարակական ճնշման և քրեական հետապնդման անխուսափելիության ներքո 2021 թվականի մարտի 31-ին Հակոբ Արշակյանը ստիպված եղավ հրաժարական տալ: «Facebook»-ում իր հրաժեշտի հայտարարության մեջ նա հանկարծ վերածվեց բռնության դեմ եռանդուն մարտիկի՝ գրելով մի տեքստ, որը լի էր հակասություններով իր իրական գործողությունների համեմատ՝ ընդամենը մի քանի օր առաջ:
«Որպես ՀՀ քաղաքացի, ես անընդունելի եմ համարում պաշտոնատար անձի կողմից բռնության կիրառումը... Ես արտահայտում եմ իմ անհանդուրժողականությունը բռնության նկատմամբ՝ թե՛ հոգեբանական, թե՛ ֆիզիկական», - գրել է նախկին նախարարը՝ հույս հայտնելով, որ միջադեպը «դաս կծառայի հասարակության համար»:
Նա նաև ներողություն խնդրեց լրագրողական հանրությունից և անձամբ Փայլակ Ֆահրադյանից՝ հայտարարելով. «Առաջին հերթին ուզում եմ ասել, որ ես ձեզ բոլորիդ սիրում եմ»: Սակայն այս խոսքերը կեղծ էին հնչում լրագրողի կապտուկների և կոտրված տեխնիկայի ֆոնին: Ներողությունները հաջորդեցին միայն այն ժամանակ, երբ հրաժարականն անխուսափելի դարձավ, այլ ոչ թե անկեղծ զղջումից:
Այս պատմության մեջ ամենատագնապալին այն է, թե ինչպես ավարտվեց այն հենց Արշակյանի համար: Չնայած նրան, որ նա ֆիզիկական ուժ է կիրառել քաղաքացու նկատմամբ, կոտրել է գույքը և տեսանյութով ապացուցված անպատշաճ պահվածք է դրսևորել, նրա քաղաքական կարիերան ոչ միայն չավարտվեց, այլև նոր թափ ստացավ: Այսօր այն մարդը, ով նախարարի կարգավիճակում ծեծում էր լրագրողներին, կրկին նստած է Ազգային ժողովում, զբաղեցնում է փոխնախագահի պաշտոնը և նույն կուսակցության անունից տնօրինում է երկրի ճակատագիրը:
Այս նախադեպը վտանգավոր ազդանշան է ուղարկում. Հայաստանում կարելի է ծեծել մամուլի ներկայացուցչին, «կարգի համար» ներողություն խնդրել, մի երկու ամիս ստվերում մնալ, ապա հաղթական վերադառնալ իշխանության: Եթե խոսքի ազատության դեմ բռնարար դառնում է խորհրդարանի փոխնախագահ, ապա հասարակությունն ի՞նչ դաս է իսկապես քաղել: Անպատժելիության դա՞ս:
Ստորև ներկայացված են հսկիչ տեսախցիկների կադրերը, որոնք արձանագրել են նախարար Հակոբ Արշակյանի հարձակման պահը լրագրող Փայլակ Ֆահրադյանի վրա: Այս վայրկյանները հավերժ կմնան որպես ամոթալի բիծ պատգամավորի կենսագրության մեջ և հիշեցում այն մասին, թե որ մակարդակի է իջել իշխող վերնախավի քաղաքական մշակույթը: