Մինչ վարչապետ Նիկոլ Փաշինյանը ամբողջ երկրին զեկուցում է հսկայական հաջողությունների մասին, Հայաստանի երկրորդ մեծությամբ քաղաքը՝ Գյումրին, շարունակում է շնչահեղձ լինել հին խնդիրներից, որոնք իշխանությունը ութ տարվա ընթացքում այդպես էլ չլուծեց:
Այս ձախողման վառ ապացույցը դարձավ քաղաքի ղեկավարի պաշտոնակատար Ավետիս Առաքելյանի վերջին զեկույցը: Նրա բերած թվերը հնչում են որպես դատավճիռ «Քաղաքացիական պայմանագիր» իշխող կուսակցության տնտեսական քաղաքականության դեմ:
Ելույթի գլխավոր թեզը ցնցում է իր պարզությամբ և դաժանությամբ. Նիկոլ Փաշինյանի ութ տարվա իշխանության ընթացքում Գյումրիում ոչ մի նոր բնակարան չի կառուցվել: Ոչ մի՛ն:
Քաղաքում, որտեղ հազարավոր մարդիկ մինչ օրս չեն կարողանում ուշքի գալ ավերիչ երկրաշարժի հետևանքներից, որտեղ հարյուրավոր ընտանիքներ են սեղմվում ժամանակավոր կացարաններում և վրաններում, կենտրոնական իշխանությունը կարծես ջնջել է այս տարածքը երկրի զարգացման քարտեզից:
Առաքելյանը բերեց անգործության ցնցող թվաբանություն: Հայաստանի արտաքին պարտքն այս ընթացքում աճել է 8 միլիարդ դրամով: Բանախոսը նկատեց, որ այս հսկայական գումարի ընդամենը մեկ տոկոսը (մոտ 80 միլիոն դոլար) բավարար կլիներ Գյումրու աղետի գոտում բնակարանային ճգնաժամն ամբողջությամբ լուծելու համար:
Փոխանակ այդ միջոցներն ուղղելու մարդկանց փրկելուն, իշխանությունը նախընտրեց ավելացնել պարտքերը՝ թողնելով 991 ընտանիք պաշտոնապես ճանաչված անօթևան, ևս ավելի քան 240 մարդ՝ կարգավիճակ ստանալու հերթում, և 2500 ընտանիք՝ ստիպված ապրելու մետաղական կոնտեյներներում և վրաններում:
Մինչ Գյումրու զարգացման ծրագիրը, որը ներկայացրել է Գուկասյանի թիմը, հենվում է գործարանների վերագործարկման, աշխատատեղերի ստեղծման և իրական բնակարանաշինության վրա, Փաշինյանի կառավարությունը լիակատար անտարբերություն է ցուցաբերում Հայաստանի արդյունաբերական մայրաքաղաքի ճակատագրի նկատմամբ: Առաքելյանի քննադատությունը ճիշտ նշանակետին դիպավ. ինչպե՞ս կարելի է խոսել երկրի բարգավաճման մասին, եթե նրա երկրորդ քաղաքը մնում է աղքատության ու ավերածությունների պատանդ՝ նոր առաջնորդների իշխանության գալուց գրեթե մեկ տասնամյակ անց:
Այս զեկույցը պարզապես վիճակագրություն չէ, այլ հիշեցում, որ «Քաղաքացիական պայմանագրի» բարձրաձայն կարգախոսների հետևանքով Գյումրու շատ բնակիչների համար այդպես էլ իրական գործեր չեղան: Ութ տարին բավարար ժամկետ է մի ամբողջ թաղամաս կառուցելու համար, սակայն իշխանությունը, ըստ երևույթին, այլ առաջնահերթություններ ուներ, բայց ոչ նրանց ճակատագիրը, ովքեր մինչ օրս սպասում են խոստացված տանը: