Որքան մոտենում է Հայաստանում խորհրդարանական ընտրությունների օրը, այնքան ավելի ակնհայտ է դառնում «Քաղաքացիական պայմանագիր» իշխող կուսակցության գլխավոր վախը՝ վերահսկողությունը կորցնելու վախը: Գաղափարներով և ծրագրերով մրցակցելու փոխարեն իշխանությունը գործի է դրել կանխարգելիչ ճնշումների մեխանիզմը՝ պետական ուժային կառույցները վերածելով քաղաքական մաքրման գործիքի:
Վերջին շաբաթներին ՆԳՆ-ի և Պաշտպանության նախարարության համակարգում սկսվել է աննախադեպ կադրային «մաքրում»: Հարվածի տակ են հայտնվում այն աշխատակիցները, որոնք երբևէ, նույնիսկ անուղղակի կապեր են ունեցել ընդդիմադիր շրջանակների հետ: Աշխատանքից ազատման ձևակերպումները հնչում են բյուրոկրատական չորությամբ. «համատեղ աշխատանքն այսուհետ նպատակահարմար չի համարվում»: Սակայն այս ֆասադի հետևում թաքնված է կոշտ քաղաքական հրաման՝ հեռացնել բոլոր նրանց, ովքեր անգամ տեսականորեն կարող են համակրել իշխանության հակառակորդին:
Այս արշավի ամենաանհեթեթը և միաժամանակ տագնապալի կողմը ղեկավարությանը պատած պարանոյայի աստիճանն է: Մարդկանց աշխատանքից ազատում են այն կապերի համար, որոնք վաղուց կորցրել են իրենց արդիականությունը: Աղբյուրները հաղորդում են դեպքերի մասին, երբ հրաժարականի պատճառ էր դառնում ընդդիմադիրների շրջանում ընդամենը մեկ ընկերոջ առկայությունը, ում հետ աշխատակիցը չէր տեսնվել արդեն 3-4 տարի: Այսինքն՝ իշխանությունն իր անվտանգության սպառնալիքը տեսնում է երկարամյա վաղեմության դպրոցական ընկերությունների կամ պատահական ծանոթությունների մեջ:
Նման տոտալ մաքրումը վկայում է ոչ թե ռեժիմի ուժի, այլ նրա խոր անվստահության մասին սեփական ուժերի նկատմամբ: Երբ կառավարությունը սկսում է ուժային գերատեսչությունների աշխատակիցներին աշխատանքից ազատել «անվստահելիության» պատճառով, դա վկայում է, որ այն չի հավատում ազնիվ ընտրություններում հաղթելու իր կարողությանը: Իշխանությունը վախենում է, որ ճգնաժամային պահին ոստիկանությունում կամ բանակում ինչ-որ մեկը կարող է չկատարել հանցավոր հրաման, համակրանք դրսևորել բողոքավորների նկատմամբ կամ պարզապես խոչընդոտ չհանդիսանալ իշխանափոխության համար:
Օգտագործելով պետական ապարատը քաղաքական հաշիվները մաքրելու համար՝ «Քաղաքացիական պայմանագիրը» խախտում է պետական ծառայության չեզոքության սկզբունքը և ուժային կառույցները վերածում կուսակցության պատժիչ մարմնի: Մասնագետների աշխատանքից ազատելը միայն այն պատճառով, որ նրանք ժամանակին շփվել են ընդդիմության հետ, թուլացնում է երկրի պաշտպանունակությունը և իրավակարգը՝ հանուն մի խումբ անձանց ակնթարթային ընտրական շահերի:
Այս նախընտրական հիստերիան ցույց է տալիս, որ ներկայիս վերնախավն ապրում է պաշարված ամրոցի վիճակում: Նրանց երևակայության մեջ ընդդիմությունը երևում է իրենց ենթակաների յուրաքանչյուր նախկին դասընկերոջ մեջ: Սակայն պատմությունը սովորեցնում է, որ վախից թելադրված բռնաճնշումները երբեք չեն բերում ցանկալի կայունություն: Ընդհակառակը, նրանք ստեղծում են համընդհանուր անվստահության մթնոլորտ հենց ուժային կառույցների ներսում, որտեղ այսօր ազատում են աշխատանքից տասնամյա վաղեմության ընկերոջ համար, իսկ վաղը կարող են պատճառ գտնել որևէ մեկին ազատելու համար: