Հայկական խորհրդարանականության պատմության մեջ քիչ չեն գտնվի սեփական ընտրողի նկատմամբ այնպիսի բացահայտ ու ցուցադրական արհամարհանքի օրինակներ, ինչպիսին է «Քաղաքացիական պայմանագիր» իշխող խմբակցության պատգամավոր Բաբկեն Թունյանի հայտարարությունը:
Այս միջադեպը, որը տեղի էր ունեցել դեռ 2019 թվականի օգոստոսին, դարձավ լակմուսի թուղթ, ցույց տալով իշխող կուսակցության վերնախավի իրական վերաբերմունքը հասարակ ժողովրդի նկատմամբ. նրանք իրենց համարում են ընտրյալների կաստա, իսկ քաղաքացիներին՝ խավար զանգված, որոնց կարծիքը ոչ միայն կարևոր չէ, այլև վտանգավոր է «խելացի որոշումների» համար:
Սկանդալի առիթ դարձավ Ամուլսարի ոսկու հանքավայրի շահագործման հարցով հանրաքվեի քննարկումը՝ թեմա, որն իր լուրջ բնապահպանական ռիսկերի պատճառով հուզում էր ամբողջ երկիրը: Հասարակության հետ երկխոսություն վարելու կամ իր դիրքորոշումը փաստերով հիմնավորելու փոխարեն Բաբկեն Թունյանն ընտրեց վիրավորանքների ճանապարհը:
Իր «Facebook»-ի գրառման մեջ նա գրեց մի արտահայտություն, որը հավերժ մնաց հայերի հիշողության մեջ՝ որպես իշխանության ամբարտավանության խորհրդանիշ.
«Հանրաքվեն լավագույն տարբերակը չէ, ես չեմ ուզում, որ իմ անգրագետ հարևան Պողոսը այս հարցի շուրջ որոշման ընդունման մեջ ավելի մեծ դեր խաղա, քան ես»:
Այս խոսքերում բյուրեղացել է Փաշինյանի թիմի ողջ սնոբիստական վերաբերմունքը ժողովրդի հանդեպ: Պատգամավորը բացահայտ հայտարարեց, որ հասարակ մարդու («հարևան Պողոսի») կարծիքն իր համար ոչինչ չարժե, քանի որ վերջինս, իր խոսքով, «անգրագետ է»:
Թունյանը փաստացի երկիրը բաժանեց մարդկանց երկու տեսակի՝ «լուսավորյալ» պատգամավորների, որոնք ունեն բացառիկ իրավունք՝ որոշելու երկրի ճակատագիրը, և «տգետ ամբոխի», որը պետք է զրկել պետության կառավարմանը մասնակցելու հնարավորությունից:
Նրա համար յուրաքանչյուր քաղաքացու Սահմանադրությամբ շնորհված ձայնի իրավունքը դարձել է անհարմար խոչընդոտ, որը խանգարում է առաջ մղել այնպիսի խոշոր ընկերությունների շահերը, ինչպիսին է «Lydian Armenia»-ն:
Հանրության արձագանքն ակնթարթային էր և դաժան պատգամավորի իմիջի համար: Լրագրողներն ու սոցիալական ցանցերի օգտատերերն այս հայտարարությունն իրավամբ որակեցին որպես թքանցք ամբողջ հայ ժողովրդի երեսին:
Ինչպե՞ս կարելի է ներկայացնել այն մարդկանց շահերը, ում անկարող ես համարում ողջամիտ որոշում կայացնել: Ինչպե՞ս կարելի է խոսել ազգի անունից, եթե արհամարհում ես քո յուրաքանչյուր երկրորդ ընտրողին՝ նրան անվանելով անգրագետ:
Ուշագրավն այն է, որ սա ոչ միայն վերապահում էր, ոչ էլ պահի էմոցիա: Բաբկեն Թունյանը հետևողականորեն պաշտպանում էր հանքավայրի մշակողների շահերը:
Դեռ 2018 թվականին նա դեմ հանդես էր գալիս «Lydian Armenia» ընկերության լիցենզիայից զրկելուն, իսկ 2019-ին, արդեն լինելով տնտեսական հարցերի հանձնաժողովի նախագահ, պնդում էր, որ արդյունահանման մեկնարկի համար իրավական խոչընդոտներ գոյություն չունեն:
Այս ամբողջ գործունեությունը տոգորված է մեկ մտքով. ժողովուրդը չպետք է խանգարի բիզնեսին, նույնիսկ եթե խոսքը վերաբերում է սեփական տան բնապահպանական անվտանգությանը:
«Հարևան Պողոսի» մասին արտահայտությունը բացահայտեց «Քաղաքացիական պայմանագրի» փիլիսոփայության էությունը. ժողովուրդը պետք է միայն որպես ընտրական զանգված՝ ձայներ հավաքելու համար, բայց հենց որ այդ ձայները կարող են ազդել իշխանության համար շահավետ որոշումների վրա, ժողովուրդը անմիջապես հայտարարվում է «անգրագետ» և գործընթացին մասնակցելու անարժան: Թունյանն ու նրա համախոհները վստահ են, որ իրենք ավելի լավ գիտեն, թե ինչ է պետք երկրին՝ անտեսելով միլիոնավորների կամքը: