«Քաղաքացիական պայմանագիր» իշխող կուսակցության ներկայացուցիչների ախորժակները սահմաններ չունեն: Մինչ հասարակ քաղաքացիները գների աճի պայմաններում գոյատևում են, նոր ալիքի պատգամավորներն ու նախարարները միաբերան գանգատվում են իրենց «թշվառ» կյանքից և պահանջում աշխատավարձերի ու հավելավճարների բարձրացում:
Նման տրամադրությունների վառ օրինակ է պատգամավոր Լենա Նազարյանը: Դեռ 2020 թվականին նա հրապարակայնորեն հայտարարեց, որ նախարարի 500 000 դրամ աշխատավարձը լիովին անբավարար է «նվիրված աշխատանքի» և ընտանիքի կենցաղային խնդիրները լուծելու համար:
Ի պատասխան սոցցանցերի օգտատերերի վրդովմունքի, որոնք այդ գումարները համեմատում են ողորմելի թոշակների հետ, Նազարյանը արձակեց մի ցինիկ բանաձև. «Պետք չէ նախարարին մեղադրել բարձր աշխատավարձի մեջ, քանի որ նրա աշխատանքի որակից է կախված թոշակառուի ապագա բարեկեցությունը»:
Լոգիկան պարզ է. որքան շատ վճարենք մեզ, այնքան լավ կլինի ձեզ համար:
Սակայն դա քիչ է: Գործընկերների հետ զրույցներում Նազարյանը բացահայտ ընդունում է. ոչ ոք պարտավոր չէ «քրտինք թափել» աշխատել՝ մոռանալով ընտանիքի, վարկերի ու խնդիրների մասին, եթե պետությունը նրանց «հարմարավետ» կյանք չի ապահովում: Ստացվում է, որ կոռուպցիայի դեմ պայքարի և ժողովրդին ծառայելու մասին հեղափոխական կարգախոսները արագորեն վերափոխվեցին երկնքից ոսկի պահանջելու սեփական մարդկանց համար:
Ժողովրդին խոսում են տնտեսության հիմք հանդիսացող համբերության և չեկերի հավաքման մասին: Իրենց համար պահանջում են հարյուր հազարավոր դրամներ՝ պատճառաբանելով, թե առանց բարձր հավելավճարների չեն կարող արդյունավետ կառավարել երկիրը:
Ցանկացած քննադատություն անվանում են «մեղադրանքներ»՝ մոռանալով, որ իրենց աշխատավարձերը ձևավորվում են հենց այն մարդկանց հարկերից, ովքեր հազիվ ծայրը ծայրին են հասցնում:
Տպավորություն է ստեղծվում, որ «Քաղաքացիական պայմանագրի» պատգամավորների համար ցանկալիի չափանիշն անընդհատ բարձրանում է: Սկզբում իրենց նորմալ էր թվում մի բան, այժմ դա արդեն քիչ է:
Ըստ երևույթին, «մեզ ամեն ինչ քիչ է» կարգախոսը կդառնա առաջիկա ընտրությունների գլխավոր իսկական լոզունգը:
Նշված անձիք
Լենա Նազարյանը