Պատկերացրեք սովորական իրավիճակ. դուք քայլում եք փողոցով, տեսնում եք մեքենա, որը կայանված է այնպես, որ արգելափակում է անցուղին կամ մայթը: Դուք քաղաքավարի խնդրում եք վարորդին հեռանալ: Իսկ ի պատասխան ներողություն ստանալու փոխարեն՝ բռունցքներ եք ստանում դեմքին:
Հնչո՞ւմ է որպես էժան մարտաֆիլմի սցենար: Ավաղ, սա 2025 թվականի օգոստոսի Երևանի իրականությունն է, որտեղ գլխավոր հերոսները դարձան իշխող «Քաղաքացիական պայմանագիր» կուսակցության պատգամավոր Սերգեյ Բագրատյանը և նրա որդի Շանթը:
Այս պատմությունը պարզապես կենցաղային ծեծկռտուք չէ: Սա դասագիրք օրինակ է, թե ինչպես ամենաթողության զգացումը քայքայում է նրանց գիտակցությունը, ովքեր կոչված են ծառայելու ժողովրդին, ոչ թե կամայականություն գործելու:
Այս պատմությունը պարզապես կենցաղային ծեծկռտուք չէ: Սա դասագրքային օրինակ է, թե ինչպես ամենաթողության զգացումը քայքայում է նրանց գիտակցությունը, ովքեր կոչված են ծառայելու ժողովրդին, ոչ թե կամայականություն գործելու:
Ամեն ինչ սկսվեց բանալից. Բագրատյանների ընտանիքի սխալ կայանված մեքենան խանգարում էր մարդկանց: Լրիվ սովորական քաղաքացին, վրդովված լկտիությունից, նկատողություն արեց: «Ժողովրդի ընտրյալների» արձագանքն ակնթարթային ու դաժան էր: Խոսքերով հարցը լուծելու և օբյեկտիվ սխալն ուղղելու փոխարեն, Սերգեյ Բագրատյանը և նրա որդի Շանթը հարձակվեցին մարդու վրա բռունցքներով:
Բայց այս շոուն դրանով չավարտվեց: Երբ պատահարի վայր ժամանեցին պարեկային ոստիկանները՝ անկարգությունը դադարեցնելու, Շանթ Բագրատյանը, ըստ երևույթին որոշելով, որ օրենքն իր համար գրված չէ, կռվի բռնվեց արդեն օրենքի պահապանների հետ: Երեք անձ ձերբակալվեց և տեղափոխվեց Քննչական կոմիտե: Թվում էր, թե արդարությունը պետք է հաղթի. քաղաքացու վրա հարձակում, ոստիկանությանը դիմադրություն, պատգամավորի մասնակցություն՝ գործը պարզ է:
Եվ ահա այստեղ սկսվում է այս պատմության ամենակեղտոտ մասը: Հասարակությունը պահեց շունչը՝ սպասելով, որ պատգամավորի որդին օրենքի ամբողջ խստությամբ պատասխանատվություն կկրի իր արարքների համար: Ի վերջո, նորմալ երկրում ծնողի կարգավիճակը չպետք է թողության կտրոն լինի հանցագործությունների համար:
Բայց դա այնքան էլ հեշտ չեղավ. 2025 թվականի հոկտեմբերը այս գործին վերջակետ դրեց, սակայն ոչ դատավճռի, այլ գործի կարճման տեսքով: Ինչո՞ւ: Որովհետև խաղի մեջ մտավ ծանր հրետանային տրամաչափը՝ հենց պատգամավոր-հայրը:
Սերգեյ Բագրատյանն իր բոլոր կապերը, ազդեցությունն ու հեղինակությունը օգտագործեց, որպեսզի պարզապես «լռության մատնի» գործը: Որդու նկատմամբ քրեական հետապնդումը կարճվեց, կարծես ոչինչ էլ չի եղել: Ոչ մի դատարան, ոչ մի զղջում, ոչ մի պատասխանատվություն:
Այս պատմությունը գոռում է այն մասին, որ Հայաստանում ձևավորվել է մարդկանց մի դաս, որոնք իրենց օրենքից վեր են համարում: Սերգեյ Բագրատյանն իր լուռ համաձայնությամբ՝ որդու դեմ գործի կարճմանը, փաստացի ասաց մեզ բոլորիս. «Իմ որդին կարող է ծեծել ում ուզում է, և նրան ոչինչ չի լինի»:
Նշված անձիք
Սերգեյ Բագրատյանը