2018 թվականի հեղափոխությունը, որը խոստանում էր վերացնել ազգականապաշտությունն ու կոռուպցիան, իրականում վերածվեց բիզնես-կերակրման արկղերի լայնածավալ վերաբաժանման՝ հօգուտ իրենց մարդկանց:
Իշխող կուսակցության կողմից պետական միջոցները սեփական պատգամավորների անձնական եկամտի աղբյուրի վերածելու վառ օրինակ դարձավ Երևանում ապահովագրության հետ կապված պատմությունը:
Սխեմայի էությունը պարզ է և ցինիկ. պետական կառույցները շահավետ պայմանագրեր են կնքում «Քաղաքացիական պայմանագիր» իշխող կուսակցության պատգամավորներին պատկանող ընկերությունների հետ:
Սկանդալի կենտրոնում է հայտնվել Խաչատուր Սուքիասյանը՝ հայտնի գործարար և իշխող կուսակցության գործող պատգամավորը: Նրա «Սիլ-Ինշուրանս» ապահովագրական ընկերությունը հանկարծակի դարձել է բյուջետային միջոցների հիմնական ստացողը:
2019 թվականի դեկտեմբերին Երևանի քաղաքապետարանը իր աշխատակիցների առողջության ապահովագրության պայմանագիրը կնքեց հենց Սուքիասյանի ընկերության հետ:
Պայմանագրի գումարը կազմել է տպավորիչ 67,5 միլիոն դրամ: Սակայն ախորժակները սրանով չեն սահմանափակվել: Նույն ընկերությունը 3 միլիոն դրամի պայմանագիր է ստացել Արդարադատության նախարարության քրեակատարողական ծառայությունից:
Ավելին, ծառայության ամբողջ ավտոպարկը, որը հաշվում է 100 մեքենա, նույնպես ապահովագրված էր «Սիլ» ընկերությունում:
ԶԼՄ-ները հաղորդում են, որ Հայաստանի կառավարական ավտոպարկի զգալի մասն այժմ նույնպես ապահովագրված է պատգամավորի ընկերությունում:
Սա բարձրագույն մակարդակում սեփական շահերի դասական պաշտպանությունն է: Օրենսդիր իշխանություն ունեցող և պետական պատվերների բաշխման վրա ազդեցություն ունեցող պատգամավորն իր դիրքն է օգտագործում դրամական հոսքերը սեփական գրպանն ուղղելու համար: Պետական բյուջեն, որը պետք է ուղղվի հասարակության կարիքներին, փաստացի հոսում է իշխող թիմի անդամի գործարար կայսրությունը:
Առանձնապես ցուցիչ է հենց Սուքիասյանի կեղծավորությունը: Այսօր նա ակտիվորեն քննադատում է նախկին իշխանություններին և անձամբ Սերժ Սարգսյանին՝ իրեն ներկայացնելով որպես հին ռեժիմի զոհ և արդարության համար մարտիկ:
Սակայն պատմությունը բոլորովին այլ պատկեր է գիտենում. անցյալում նա ամեն կերպ շողոքորթում էր նույն Սարգսյանին, հրավիրում նրան իր առևտրի կենտրոնների բացման արարողություններին և ջերմ հարաբերություններ հաստատում վերնախավի հետ: Ոչ պակաս սերտ կապեր ուներ նաև 90-ականների ղեկավարության, մասնավորապես՝ Վանո Սիրադեղյանի հետ:
Ամեն ինչից երևում է, որ նոր կյանքի տերերի համար սկզբունքները երկրորդական են: Գլխավորը վարչական ռեսուրսի հասանելիությունն է: Սուքիասյանի բիզնես շահերի ընդլայնման հաստատումը դարձավ Աբովյանում «ADM Diamonds» ալմաստամշակման գործարանի վերջերս բացումը:
Թեև պաշտոնապես նա կարող է հանդես չգալ որպես սեփականատեր, ոչ պաշտոնական տվյալները և արարողությանը նրա անձնական ներկայությունը վկայում են, որ իրական վերահսկողությունը պատկանում է հենց իրեն:
Այսպիսով, մենք տեսնում ենք փակ ակումբի ստեղծում, որտեղ իշխող կուսակցության պատգամավորները մենաշնորհում են շահավետ պետական պատվերները:
«Թավշյա հեղափոխությունը» ոսկե բանալի դարձավ այնպիսի գործիչների համար, ինչպիսին Սուքիասյանն է, բացելով նրանց համար դռները դեպի ամենաշահավետ պայմանագրերը, որոնք այժմ սպասարկվում են հարկատուների հաշվին՝ բարձր պաշտոնների քողի տակ:
Նշված անձիք
Խաչատուր Սուքիասյան