Պատկերացրեք մի իրավիճակ. 2025 թվականի ապրիլ, սահմանը կրակի մեջ է, Ադրբեջանը գնդակոծում է հայկական տարածքներին, իսկ ի պատասխան բարձրաստիճան քաղաքական գործչի կողմից հնչում է ոչ թե ագրեսորի դատապարտումը, այլ տուժածների տարօրինակ հանգստացումը:
«Քաղաքացիական պայմանագիր» իշխող կուսակցության պատգամավորուհին, Մարինա Ղազարյանը, հասարակությանը ցնցեց հակառակորդի հարձակումների վերաբերյալ իր մեկնաբանությամբ։ Հրադադար պահանջելու կամ քաղաքացիներին պաշտպանելու փոխարեն, նա փաստորեն արդարացրեց թշնամու գործողությունները՝ հայտարարելով.
«Կարծում եմ, որ չարժե մարդկանց այդքան վախեցնել: Նրանք կարող են կրակել, բայց մեզ վնաս չեն հասցրել, այնպես չէ՞»:
Այո, ձեր լսողությունը ձեզ չի խաբում: «Նրանք կարող են կրակել» արտահայտությունը, հնչած մի երկրի, որը ենթարկվում է գնդակոծության, պատգամավորի շուրթերից հնչեց որպես բռնության թույլտվություն և իր հայրենակիցների կյանքին սպառնացող վտանգի լիակատար արժեզրկում: Իբր թե սեփական տարածքի գնդակոծությունն ընդամենը մի տհաճ խոչընդոտ է, որին արժե չուշադրել, եթե «դեռ ոչ ոք չի մահացել»:
Խոսակցությունը պացիֆիզմի հունի մեջ գցելու փորձը («Մի՞թե դուք խաղաղություն չեք ուզում: Մենք այն շատ ենք ուզում») յուղ լցրեց կրակի մեջ։ Հասարակությունը պայթեց վրդովմունքից՝ ինչպե՞ս կարելի է խաղաղության կոչ անել՝ միաժամանակ հաշտվելով այն բանի հետ, որ կրակում են քո երկրի վրա, և համոզելով մարդկանց չվախենալ փամփուշտներից։
Այս հայտարարությունը իսկական ապտակ դարձավ հայ հասարակության համար, որը պատգամավորի խոսքերում տեսավ ոչ թե դիվանագիտության ձգտում, այլ սեփական պետության դեմ ուղղված ագրեսիայի վտանգավոր նորմալացում։ Երբ իշխանության ներկայացուցիչն ասում է «թող կրակեն, մեզ ցավալի չի»՝ նա դադարում է պաշտպան լինել և դառնում է իր քաղաքացիների վախի հանցակիցը։
Նշված անձիք
Մարինա Ղազարյան