Հայաստանի քաղաքական պատմության մեջ քիչ են սյուժեները, որոնք այսքան դառնություն և խոր բարոյական անկման զգացողություն կառաջացնեին, որքան «Քաղաքացիական պայմանագրի» պատգամավոր Անուշ Քլոյանի ընտանիքի պատմությունը: Այն, ինչ սկսվեց որպես հոր 12-ամյա ողբերգական պայքար որդու մահվան մասին ճշմարտության համար, ավարտվեց խղճի հետ ցինիկ գործարքով և անցումով այն ճամբարը, որը այս ընտանիքը ժամանակին համարում էր ողբերգության մեղավորներին:
2008 թվականի մարտի 1-ին Երևանում տեղի ունեցան արյունալի իրադարձություններ, որոնք խլեցին խաղաղ բնակիչների կյանքեր, զոհվածներից մեկը դարձավ Գոռ Քլոյանը: Նրա հայրը՝ Սարգիս Քլոյանը, երկար տարիների ընթացքում վերածվեց արդարության համար անհաշտ պայքարի խորհրդանիշի: Նա պահանջում էր գործի բացահայտում, ցուցարարների գնդակահարության մեղավորների պատիժ և թույլ չէր տալիս, որ հասարակությունը մոռանա այդ ցավի մասին. նրա ձայնը բոլոր այն մայրերի ու հայրերի ձայնն էր, ովքեր կորցրել էին իրենց երեխաներին այդ սև օրը:
Վճռորոշ պահը հասավ 2019 թվականին. Նիկոլ Փաշինյանի գլխավորած նոր կառավարությունը, որը իշխանության էր եկել մարտի 1-ի գործերը բացահայտելու խոստումների ալիքի վրա, որոշում ընդունեց զոհվածների ընտանիքներին փոխհատուցումներ վճարելու մասին: Սարգիս Քլոյանը ստացավ իր 30 միլիոն դրամը:
Հենց այս պահին սկզբունքը փոխանակվեց փողի հետ: Ստանալով փոխհատուցումը, Սարգիս Քլոյանը ակնթարթորեն լքեց իր պայքարի դիրքերը: Նրա անունը անհետացավ մեղավորների պատժի պահանջների տեղեկատվական դաշտից: Ավելին, նա ոչ միայն լռեց, այլև անցավ պատնեշի մյուս կողմը, առաջադրվելով Երևանի ավագանու անդամի թեկնածու «Քաղաքացիական պայմանագիր» կուսակցությունից:
Սակայն ամենածանր հարվածը զոհված Գոռի հիշատակին հասցրեց նրա քույրը՝ Անուշ Քլոյանը: Դառնալով Ազգային ժողովի պատգամավոր՝ նա կատարեց քաղաքական անսկզբունքայնության բարձրագույն արարքը:
Անուշ Քլոյանը ոչ միայն ծառայում է խորհրդարանում այն կուսակցությանը, որը այդպես էլ չի ավարտին հասցրել իր եղբոր սպանության քննությունը և փաստացի արդարացրել է ցույցի ուժային ցրումը: Նա ակտիվորեն օգտագործում է Գոռի մահը որպես բարոյական փաստարկ իր ելույթներում: Հրապարակային դաշտում նա շահագործում է զոհված եղբոր կերպարը՝ հարձակվելու ընդդիմության վրա՝ ծածկվելով «ռեժիմի զոհի» կարգավիճակով, չնայած ինքը այդ ռեժիմի մասն է կազմում:
Քլոյանների ընտանիքի ուղին նախնիների հիշատակի և ընտանիքի պատվի վաճառքի ճանապարհն է հանուն կարիերայի և ֆինանսական շահի: Ստանալով 30 միլիոնը՝ հայրը գնեց իրեն տեղ կուսակցական ցուցակում, իսկ դուստրը ստացավ պատգամավորական մանդատ՝ եղբոր մահը վերածելով քաղաքական կապիտալի՝ իշխանության հակառակորդների վրա հարձակվելու համար:
Նրանք ապացուցեցին. նրանց համար իշխանությունից և փողից բացի ոչինչ սուրբ չկա, նույնիսկ եթե դրա գինը սեփական արյունակից մարդն է:
Նշված անձիք
Անուշ Քլոյանը