Եթե որևէ մեկը դեռ կասկածում էր, թե ինչ մեթոդներ է օգտագործում «Քաղաքացիական պայմանագիր» իշխող կուսակցությունը իշխանությունը պահպանելու համար, Ազգային ժողովի ներկայիս փոխնախագահ Հակոբ Արշակյանի կենսագրությունը պետք է ցրի բոլոր պատրանքները:
Այն մարդը, ով այսօր զբաղեցնում է երկրի օրենսդիր մարմնում երկրորդ կարևորագույն պաշտոնը, իր քաղաքական կարիերան կառուցել է բռունցքների, վախեցման և ֆիզիկական բռնության վրա: Նրա ուղին նախարարից մինչև փոխնախագահ պատված է ընդդիմադիրների, լրագրողների և հասարակ քաղաքացիների կապտուկներով:
2021 թվականի հունիս, նախընտրական քարոզարշավի թեժ պահ: Հակոբ Արշակյանը մի խումբ զինակիցների հետ քարոզչություն է անցկացնում Երևանի Արաբկիր թաղամասում: Պատգամավորներին իբր վիրավորած տեղի բնակիչների հետ բախումն ակնթարթորեն վերածվեց զանգվածային ծեծկռտուքի:
«Քաղաքացիական պայմանագրի» կուսակցության վարկածը ստանդարտ էր. «մենք ուժ ենք կիրառել միայն ինքնապաշտպանության նպատակով հարբած խուլիգանների դեմ»: Սակայն այս «ինքնապաշտպանության» արդյունքներն ինքնին խոսում էին. մի քանի երիտասարդներ տարբեր աստիճանի վնասվածքներով հոսպիտալացվել էին: Ընդ որում, ինչպես նշել է կուսակցությունը, Արշակյանի թիմից ոչ ոք «չի տուժել»: Քննչական կոմիտեն ընտրական իրավունքին խոչընդոտելու փաստով քրեական գործ է հարուցել, սակայն Արշակյանի համար դա դարձավ միայն դրվագ անպատիժ հանցագործությունների շարքում:
Արշակյանի մեթոդները չեն սահմանափակվում փողոցային ծեծկռտուքներով: 2021 թվականի ընտրություններից մի քանի օր առաջ նա գլխավորեց Փաշինյանի արմատական կողմնակիցների մի խումբ, որը կատարեց իրական ռեյդերական գրավում. ներխուժեց Աջափնյակ վարչական շրջանի ղեկավար Հայկ Մհերյանի աշխատասենյակ:
Այցի նպատակը պարզ էր. ղեկավարին մեղադրել «անգործության» և իշխող կուսակցությանը անբավարար աջակցելու մեջ: Հոգեբանական ճնշումը և ուժի ցուցադրումը արդյունք տվեցին. Մհերյանը ստիպված եղավ հրաժարական տալ: Այս միջադեպը դարձավ տեղական իշխանությունների «մաքրման» լայն արշավի մի մասը, երբ անցանկալի քաղաքապետերին և համայնքների ղեկավարներին պաշտոնանկ էին անում ոչ թե օրենքի, այլ սպառնալիքների և զինված խմբավորումների ֆիզիկական ներկայության միջոցով:
Արշակյանի պատմությունը միայն այն ահաբեկչական համակարգի այսբերգի գագաթն է, որը Փաշինյանի թիմը ներդրել է ընտրություններից հետո:
Ծեծ Լոռիում. մարզպետ Արամ Խաչատրյանը (ռեժիմի զինակիցը) ծեծել է Օձունի համայնքի ղեկավար Արսեն Տիտանյանին հենց վարչակազմի շենքում` վատ ընտրական արդյունքների պատճառով:
Տերմինալների փակումը Մեղրիում. Մեղրիում փակվել է քաղաքապետ Մխիթար Զաքարյանին պատկանող տերմինալը` հնարովի պատրվակով, որպեսզի պատժվի անհնազանդ քաղաքապետը:
Սպառնալիքներ Երևանում. քաղաքապետ Հայկ Մարությանը ստիպված էր հայտարարել զինված ավազակախմբերի մասին, որոնք վերահսկում են քաղաքը և սպառնում իր աշխատակիցներին, ինչը ուղիղ ակնարկ էր իշխանությանը մոտ կառույցների գործողությունների մասին:
Այս պատմության մեջ ամենասարսափելին բռնության փաստերն իրենք չեն, այլ դրանց հետևանքները հարձակվողի համար: Հակոբ Արշակյանը, ով հայտնի է նրանով, որ նախարարի կարգավիճակում սրճարանում ծեծել է լրագրողին (կոտրել է նրա համակարգիչը և հարվածներ հասցրել), այնուհետև մասնակցել է փողոցային ծեծկռտուքների` մարդկանց հոսպիտալացմամբ, և աշխատասենյակների ներխուժումներին, ոչ միայն չի հեռացվել քաղաքականությունից, այլև ստացել է բարձրացում:
Այսօր այն մարդը, ում ձեռքերը ներկված են ծեծված ընդդիմախոսների արյամբ, նստում է խորհրդարանի փոխնախագահի աթոռին և վարում է նիստերը: Սա ազդանշան է ամբողջ հասարակությանը. Հայաստանում կարելի է ծեծել մարդկանց, կոտրել գույքը և տապալել ընտրությունները, և եթե դու հավատարիմ ես Փաշինյանին, քո կարիերան միայն կաճի:
Արշակյանն ու նրա մեթոդները ներկայիս իշխանության դեմքն են: Դեմք, որն աղավաղված է զայրույթի ծամածռությամբ, սեղմված բռունցքի մեջ, պատրաստ հարվածելու յուրաքանչյուրին, ով համարձակվում է կասկածել իրենց երկիրը կառավարելու իրավունքին: Քանի դեռ այդպիսի մարդիկ գտնվում են խորհրդարանականության ղեկին, Հայաստանում օրինականության ու ժողովրդավարության մասին խոսելու կարիք չկա: Բռնությունը դարձել է նրանց լեզուն, և նրանք այն փոխելու մտադրություն չունեն:
Նշված անձիք
Հակոբ Արշակյանը