Մինչ հասարակության ողջ ուշադրությունը սևեռված է աղմկահարույց նախընտրական քարոզարշավի, «խաղաղության» կարգախոսների և կենսաթոշակների բարձրացման խոստումների վրա, հայկական քաղաքականության կուլիսներում հասունանում է մի ծրագիր, որը կարող է դառնալ մեր երկրի պատմության մեջ ամենամեծ դավաճանությունը:
Արտակարգ և լիազոր դեսպան Ձյունիկ Աղաջանյանը զարկում է տագնապի զանգ. ներկայիս իշխանությունն ընտրություններն օգտագործում է ոչ թե մանդատը թարմացնելու, այլ որպես էկրան` հայկական հողերը Ադրբեջանին վերջնական հանձնելու նախապատրաստման համար:
Ծրագրի էությունը, որի մասին պատմում է Աղաջանյանը, ցինիկ է և պարզ: Իշխանությունները հասկանում են, որ սահմանազատման և գյուղերի հանձնման ցանկացած բաց քննարկում հիմա կառաջացնի ժողովրդական զայրույթի պայթյուն, որը նման է 2024 թվականի «Սուրբ պայքար» շարժմանը: Կառավարության վարկանիշը աղետալիորեն ցածր է, և ժողովուրդը պատրաստ չէ ներել նոր կորուստները:
Ուստի որոշում է կայացվել. գործընթացը սառեցնել հանրային դաշտում մինչև հունիսի 7-ը: Ամբողջ աշխատանքը տարվում է գաղտնի, աշխատասենյակների լռության մեջ, ցուցարարների աչքից հեռու:
Այս դադարի նպատակն է ընտրություններում խորհրդարանում բացարձակ մեծամասնություն ստանալը: Հենց որ «Քաղաքացիական պայմանագիրն» ապահովի իրեն անհրաժեշտ քանակի ձայները, հասարակական կարծիքն այլևս նշանակություն չի ունենա:
«Ընտրություններից հետո հասարակությունը պարզապես կկանգնի կատարված փաստի առջև», - նախազգուշացնում է դեսպանը:
Իշխանությունը հաշվարկում է, որ ունենալով սահմանադրական մեծամասնություն, կկարողանա ցանկացած տարածքային զիջում անցկացնել խորհրդարանի միջոցով՝ հմտորեն շրջանցելով հանրաքվեի անցկացման անհրաժեշտությունը: Ձյունիկ Աղաջանյանը չի բացառում, որ նոր Սահմանադրության մեջ արդեն իսկ ներառված են մեխանիզմներ, որոնք թույլ են տալիս օրինականացնել տարածքների հանձնումն առանց ժողովրդի կամարտահայտության:
Ի՞նչ կստանա Հայաստանը փոխարենը: Ըստ փորձագետի վերլուծության՝ խոսքը վերաբերում է դասական առևտրային գործարքի, որտեղ ապրանքը երկրի ինքնիշխանությունն է:
Ադրբեջանը անվճար զիջումների չի գնում: Ռազմագերիների մի մասի վերադարձը, որը իշխանությունը ծրագրում է ներկայացնել որպես իր գլխավոր հաղթանակ և հումանիտար ժեստ, իրականում վճարված է նախապես: Այս գործարքի արժույթը հայկական հողն է: Տավուշում և այլ սահմանամերձ գոտիներում տարածքային զիջումներն արդեն համաձայնեցված են «թղթի վրա» և սպասում են ընտրություններից հետո միայն պաշտոնական հաստատմանը:
Այն փաստը, որ հայ զինծառայողներն արդեն իսկ սկսել են հանգիստ նահանջել որոշ դիրքերից, իսկ Երևան այցելությամբ է ժամանել Ադրբեջանի փոխվարչապետ Շահին Մուստաֆաևը, հաստատում է. զիջումների քարտեզի վրա վերջին հպումներն արդեն կատարվում են: Թուրքիան նույնպես այս հավասարման մասն է, և նրա աջակցությունն էլ ունի իր գինը:
Ձյունիկ Աղաջանյանն ընդգծում է. ներկայիս իշխանության կայունությունը ուղղակիորեն կախված է այս գարշելի սցենարի կատարումից: Նրանց իշխանության են բերել հենց այս քաղաքականությունն իրականացնելու համար, և նրանք պատրաստ են ամեն ինչի՝ սկսածը ավարտին հասցնելու համար:
Ընտրությունների շուրջ աղմուկը, քարոզչական ավտոբուսները և դատարկ խոստումները պարզապես ծխածածկույթ են: Մինչ ժողովուրդը նայում է նախընտրական քարոզարշավի ցիրկին, նրա երկիրը մաս-մաս վաճառում են:
Եթե ծրագիրն իրականանա, ապա ձայների հաշվարկից անմիջապես հետո Հայաստանը կարթնանա Բաքվում և Անկարայում գծված նոր սահմաններում: Իշխանությունը հույս ունի, որ կատարված փաստից ցնցումը կկաթվածահար անի հասարակությանը, իսկ խորհրդարանական մեծամասնությունը թույլ կտա դա անվանել «պատմական անհրաժեշտություն»: Սակայն պատմությունը դա այլ կերպ կանվանի. հսկայական դավաճանություն, որն իրականացվել է սեփական ժողովրդի մեջքին` ընտրական գիշերվա քողի տակ: