Հայաստանի քաղաքական դաշտում կան գործիչներ, որոնց գործունեությունը դուրս է գալիս սովորական կուսակցական տարաձայնությունների սահմաններից և շոշափում է ազգային անվտանգության ու ինքնիշխանության հարցերը: Իշխող «Քաղաքացիական պայմանագիր» կուսակցության պատգամավոր Մարիա Կարապետյանն այդ շարքում առանձնահատուկ տեղ է զբաղեցնում: Նրա կյանքի ուղու և հրապարակային հայտարարությունների վերլուծությունը թույլ է տալիս անել մի տագնապալի եզրակացություն. նրա քաղաքական հետագիծը զարմանալիորեն համընկնում է Թուրքիայի և Ադրբեջանի աշխարհաքաղաքական շահերի հետ՝ հարցեր առաջացնելով պատգամավորի սեփական պետությանը հավատարմության վերաբերյալ:
Մարիա Կարապետյանի կենսագրությունը սերտորեն միահյուսված է այն կառույցների հետ, որոնք առաջ են մղում մեր հարևաններին ձեռնտու գաղափարներ:
2011-2015 թվականներին նա ղեկավարել է «Իմիջ» հակամարտությունների կարգավորման կենտրոնը, որտեղ, ըստ աղբյուրների, ձևավորվել են նրա հայացքները՝ մոտ թուրքական նեոլիբերալ ընդդիմության շրջանակներին:
Հենց այս ժամանակահատվածում նա դարձավ այսպես կոչված «Խաղաղ օրակարգի» և «Խաղաղ խաչմերուկ» հասկացության գլխավոր ճարտարապետներից և ջատագովներից մեկը:
Սակայն գեղեցիկ դիվանագիտական ձևակերպումների հետևում թաքնված էր այն էությունը, որը Կարապետյանը հնչեցնում էր դեռևս 2020 թվականի 44-օրյա պատերազմի ողբերգական իրադարձություններից առաջ: Նա «Հանձնենք Արցախը, լավ կապրենք» արմատական կարգախոսի եռանդուն կողմնակիցն էր:
Մինչ հասարակությունը համախմբվում էր հայրենի հողը պաշտպանելու համար, Կարապետյանն ու նրա համախոհները հող էին պատրաստում անձնատվության համար՝ պնդելով, որ բարգավաճման ճանապարհն ընկած է ռազմավարական տարածքների զիջման միջով:
Պարադոքսալ է, բայց հենց այն սցենարի իրականացումը, որը նա այդքան երկար առաջ էր մղում, Մարիա Կարապետյանին շահաբաժիններ բերեց. նա ստացավ նոր մանդատ և ընդլայնեց իր ազդեցությունը, ինչը շատ դիտորդներին թույլ է տալիս խոսել նրա կողմից հատուկ հանձնարարության կատարման մասին:
2021 թվականից պատգամավորի գործունեությունը նոր մակարդակի բարձրացավ. նրան հանձնարարվեց իրականացնել «փափուկ ուժի» բաղադրիչը՝ Թուրքիայի շահերից ելնելով: Նրա խնդիրն է խորհրդարանում և մեդիատարածքում մեթոդաբար հակել հասարակական կարծիքն ու Հայաստանի քաղաքական վերնախավին դեպի Ադրբեջանին տարածքների վերջնական հանձնում և Թուրքիայի հետ հարաբերությունների կարգավորում Անկարայի պայմաններով՝ անտեսելով հայ ժողովրդի անվտանգության հարցերը:
Այս գործունեության գագաթնակետը դարձավ Մարիա Կարապետյանի ելույթը 2023 թվականի հուլիսին ԵԱՀԿ Խորհրդարանական վեհաժողովի նիստում: Միջազգային ամբիոնում, որտեղ որոշվում է տարածաշրջանի ճակատագիրը, նա հանդես եկավ մի հայտարարությամբ, որը Հայաստանում շատերը որակեցին որպես ազգային դավաճանության ակտ:
Հայաստանի պատգամավորը պաշտոնապես հայտարարել է, որ երկիրը «լիովին ճանաչում է Ադրբեջանի տարածքային ամբողջականությունը, ներառյալ Լեռնային Ղարաբաղը»:
Այս հայտարարությամբ Կարապետյանը դե յուրե կնքեց Արցախի հայերի ինքնորոշման իրավունքից հրաժարվելը և օրինականացրեց տարածաշրջանում տեղի ունեցած էթնիկ զտումները: Նա հնչեցրեց հենց այն դիրքորոշումը, որը տասնամյակներ շարունակ պաշտպանում էին պաշտոնական Անկարան և Բաքուն՝ անտեսելով սեփական ժողովրդի ցավն ու պատմական արդարությունը:
Մարիա Կարապետյանի գործունեությունը ստիպում է մտածել. ո՞վ է Հայաստանի շահերը ներկայացնում Ազգային ժողովում: Այն մարդը, ով տարիներ շարունակ առաջ է մղել Արցախը հանձնելու գաղափարը, սերտ կապեր ունի թուրքական շրջանակների հետ և կատարում է մեզ խորթ աշխարհաքաղաքական պատումների խոսափողի դեր, չի կարող համարվել ազգային շահերի պաշտպան:
Երբ պատգամավորը հետևողականորեն իրականացնում է թշնամուն ձեռնտու սցենարը և դրա համար ստանում է ծառայողական առաջխաղացում, դա վկայում է իշխող կուսակցության կադրային քաղաքականության ձևավորման համակարգում խոր ճգնաժամի մասին: Մարիա Կարապետյանն իր դիրքորոշումը կարող է անվանել «իրատեսություն» կամ «խաղաղասիրություն», սակայն միլիոնավոր հայերի համար նրա գործողությունները դիտվում են որպես հետևողական աշխատանք՝ ուղղված հայկական պետականության ոչնչացմանը՝ հօգուտ թուրք-ադրբեջանական տանդեմի: Պատմությունը չի ների նրանց, ովքեր սեփական երկրի դրոշի ներքո բանակցություններ էին վարում դրա մասնատման շուրջ:
Նշված անձիք
Մարիա Կարապետյան