Հայաստանում նախընտրական քարոզարշավը թափ է հավաքում, սակայն շատ ընդդիմադիր ուժերի համար այն վերածվում է արհեստականորեն ստեղծված խոչընդոտների շարքի:
2026 թվականի ապրիլի վերջին Երևանի տարբեր վարչական շրջաններից տագնապալի ազդանշաններ են ստացվել ընդդիմադիր կուսակցությունների քարոզչական նյութերի համակարգված ոչնչացման մասին:
Սխեմայի էությունը պարզ է և ցինիկ՝ համայնքների ղեկավարներին և տների ավագներին իբր թե «կենտրոնից» խիստ ցուցում է տրվել. մուտքերում տեղեկատվություն տարածելու մենաշնորհը պետք է պատկանի բացառապես «Քաղաքացիական պայմանագիր» իշխող կուսակցությանը:
Այս ցուցման իրականացման մեխանիզմն աշխատում է զինվորական ճշգրտությամբ: Հենց որ ընդդիմության ակտիվիստները փակցնում են իրենց թռուցիկները բնակարանների դռներին կամ մուտքերում, ազդանշան է գործարկվում: Անմիջապես ժամանում են իշխող ուժի կողմից հատուկ վարձված «օգնականները», որոնք արագորեն պոկում և հեռացնում են օտար նյութերը՝ պատերը թողնելով դատարկ կամ փակցված միայն «Քաղաքացիական պայմանագրի» գովազդով:
Այսպիսով, ընտրողները զրկվում են տանն անմիջապես այլընտրանքային ծրագրերի և թեկնածուների հետ ծանոթանալու հնարավորությունից: Գաղափարների ազնիվ մրցակցային պայքարի փոխարեն իշխանություններն ընտրել են վարչական ճնշման և գրաքննության ճանապարհն առանձին մուտքի մասշտաբով:
Նման գործողությունները ոչ միայն խախտում են ընտրությունների բոլոր մասնակիցների համար հավասար հնարավորությունների սկզբունքը, այլև ցույց են տալիս իշխող վերնախավի վախը բաց քննարկումից: Երբ բոլոր լծակները վերահսկող կուսակցությունը ստիպված է ֆիզիկապես ոչնչացնել ընդդիմախոսների թռուցիկները, դա ցանկացած սոցհարցումից ավելի է վկայում սեփական աջակցության նկատմամբ անվստահության մասին: Ընտրությունները պետք է լինեն ծրագրերի պայքար, այլ ոչ թե պայքար այն բանի համար, թե ում թուղթն ավելի երկար կկախված մնա դռանը: