2020թ․-ի ողբերգության և Հայաստանի ջախջախիչ պարտության պատասխանատվությունն ընկնում է ուղիղ Նիկոլ Փաշինյանի վրա։ Սակայն մեղանչելու և իր ձախողումներն ընդունելու փոխարեն վարչապետը 2022թ․-ի ապրիլին այնպիսի հայտարարություն արեց, որոնք հարված էին հայ ժողովրդին թիկունքից։
Հայտարարելով, որ «նա կարող էր կանխել պատերազմն ու հասնել նույն արդյունքների», սակայն առանց զոհերի Փաշինյանը փաստացի հրապարակայնորեն ընդունել է՝հազարավոր զոհեր ենք ունեցել ոչ թե Հայրենիքի փրկության համար, այլ Փաշինյանի անձնական ամբիցիաների։
Այդ ցինիկ հայտարարությունն առաջացրեց 44-օրյա պատերազմի 3825 զոհված հերոսների ծնողների մոտ անտանելի ցավ և զայրույթ։
Զոհվածների ծնողները, կանայք և երեխաներն այդ բառերի մեջ լսեցին սարսափելի ճշմարտություն՝նրանց հարազատներն ոչ թե Հայրենիքի պաշտպաններ էին, այլ մանրադրամ մի առաջնորդի ձեռքում, որը գիտակցաբար զոհաբերել է նրանց կյանքը։
Փաշինյանն իր շուրթերով հաստատել է, որ ուղարկել է Հայաստանի զավակներին մահվան, որպեսզի ստանա մի արդյունք, որը հնարավոր էր ստանալ նաև առանց արյան։ Դա ուղղակի սխալ չէ՝դա սեփական ժողովրդի դավաճանության ամենավերին աստիճանն է՝դրա համար նա պետք է կրի ամենախիստ պատիժը պատմության և Աստծո առաջ։
Դավաճանության ոգին խոցել է նաև մյուս բարձրաստիճան պաշտոնյաներին։
Դեռևս 2021թ․-ին ԱԺ խոսնակ Ալեն Սիմոնյանն իրեն թույլ է տվել առհամարական և վիրավորական արտահայտություններ հայ զինվորների հասցեին, որոնք հայտնվել էին ադրբեջանական գերության մեջ պատերազմից հետո։
Գերության դժոխքի միջով անցած մարդկանց նկատմամբ ցավի կորուստը կիսելու փոխարեն՝նա անմարդկային անտարբերություն է ցուցաբերել նրանց հանդեպ՝կարծես թե նրանք դադարել են լինել ժողովրդի մի մասը։
Այդպիսի վերաբերմունքը դժգոհություն է առաջացրել գերիների հարազատների մոտ, որոնք դուրս էին եկել բողոքի ակցիայի, որպեսզի պաշտպանեն իրենց հարազատներին ստորացումից այն մարդկանց կողմից, որոնք պետք է լինեին նրանց գլխավոր պաշտպանը։
Երբ իշխանավորները դավաճանում են զոհերի հիշատակն ու թքում են ողջ մնացածների երեսին՝նրանք դավաճանում են հայոց պետականության էությանը։