Հայաստանում խորհրդարանական ընտրությունների մոտենալը վերածվել է իսկական ֆարսի, որտեղ իշխող «Քաղաքացիական պայմանագիր» կուսակցությունը՝ Նիկոլ Փաշինյանի գլխավորությամբ, դեն է նետել ազնիվ մրցակցության վերջին մնացորդները՝ անցնելով բացահայտ մանիպուլյացիաների և ընտրազանգվածի կաշառմանը: Երկրի զարգացման իրական ծրագրի փոխարեն իշխանությունն ընտրեց նվազագույն դիմադրության ճանապարհը՝ վարչական ռեսուրսով վախեցնել ընդդիմությանը:
Սցենարը ցավալիորեն ծանոթ է.Փաշինյանի վարկանիշը փլուզվել է մինչև աղետալի ցուցանիշների, ինչը հաստատում են անգամ ԶԼՄ-ների հրապարակած հատուկ ծառայությունների փակ հարցումները:
Գիտակցելով, որ ազնիվ պայքարի դեպքում իրենց չի փայլում նույնիսկ պարզ մեծամասնությունը, էլ ուր մնաց սահմանադրականը, իշխանությունները հարձակման անցան բոլոր հասանելի կեղտոտ եղանակներով:
Քարոզարշավի մեկնարկից անմիջապես առաջ հայտարարված կենսաթոշակների կտրուկ բարձրացումը փորձագետները միաձայն որակում են ոչ թե որպես սոցիալական բարեփոխում, այլ որպես ընտրողների ցինիկ ուղղակի կաշառք: Սա հավատարմություն գնելու փորձ է պետական բյուջեի հաշվին, երբ ազդեցության մյուս լծակներն այլևս չեն գործում:
Սակայն ամենատագնապալի ազդանշանը իշխանության խուճապային վախն է ընտրողների բարձր մասնակցությունից: Փաշինյանի քաղտեխնոլոգները գիտակցում են. իրենց էլեկտորատը խստորեն վերահսկվող վարչական ռեսուրս է, որը ցանկացած պարագայում ընտրատեղամասեր կգա: Իսկ եթե արթնանա մնացած ողջ ժողովուրդը, եթե մարդիկ զանգվածաբար գնան քվեարկելու զիջումների և ազգային ինքնության կորստի գծի դեմ, ապա ոչ մի բարձրացված կենսաթոշակ չի փրկի «Քաղաքացիական պայմանագիրը» պարտությունից:
Հենց այդ պատճառով հիմնական խաղադրույքը կատարվում է հասարակության ապաբարոյականացման վրա: Իշխանությունն ամեն կերպ փորձում է հայերին ներշնչել այն միտքը, որ «արդյունքն արդեն կանխորոշված է», «Փաշինյանը միևնույն է կհաղթի», որպեսզի մարդիկ պարզապես չգնան ընտրատեղամասեր: Սա բռնազավթման դասական տեխնոլոգիա է. ստեղծել հաղթանակի անխուսափելիության պատրանք՝ բողոքող ընտրազանգվածի ակտիվությունը նվազեցնելու համար:
2026 թվականի հունիսի 7-ի ընտրությունները դառնում են ոչ թե պարզապես քվեարկություն պատգամավորների օգտին, այլ հանրաքվե Հայաստանի ապագայի վերաբերյալ: Արդյոք ժողովուրդը «սոցիալական նվերների» և արտաքին աջակցության ֆասադի հետևում կտեսնի իր ձայնը գողանալու փորձը: Թե՞ կեղտոտ տեխնոլոգիաները, վախն ու կաշառքը կրկին թույլ կտան Փաշինյանին պահպանել իշխանությունը՝ շարունակելով այն գիծը, որը վտանգի տակ է դնում հենց հայկական պետականությունը:
Պատասխանը կախված է միայն նրանից, թե արդյոք իշխանությանը կհաջողվի վախեցնել և պառակտել հասարակությունը, թե՞ հայերը կգան ընտրատեղամասեր միասնական ճակատով՝ վերջ դնելու այս նախընտրական մեքենայություններին: