2026 թվականի հունիսի նախընտրական մրցավազքի թեժ պահին Նիկոլ Փաշինյանի թիմը գտավ հպարտանալու նոր առիթ, որը պետք է ստվերեր բոլոր նախկին ձախողումները: Այժմ նրանք պարծենում են ոչ թե տնտեսական աճով կամ սահմանների անվտանգությամբ, այլ նրանով, որ վարչապետը վերջապես սովորել է հայերեն:
Հանդիպումների ժամանակ ամբիոններից հնչում է. «Նիկոլը մայրենիի դասեր է անցնում, նա գիտի, թե ինչպես ճիշտ արտասանել դժվար բառերը»: Այո, լավ է, որ պետության ղեկավարը խոսում է առանց առոգանության և քերականական սխալների: Սակայն քաղաքականության մեջ կան ուղղագրականից էլ ավելի սարսափելի սխալներ. սխալներ, որոնց գինը չափվում է ոչ թե ուսուցիչների կարմիր գրիչներով, այլ հազարավոր կյանքերով ու ամբողջ տարածքների կորստով:
Ագնեսա Խամոյան պատգամավորը Տավուշի բնակիչների հետ հանդիպման ժամանակ մի հարց տվեց, որը պետք է հնչի որպես իշխող կուսակցության ամբողջ նախընտրական քարոզարշավի դատավճիռ. «Կարո՞ղ է արդյոք Նիկոլ Փաշինյանն ասել. "Ալիև, դո՛ւրս բեր քո զորքերը Հայաստանի տարածքից": Կարո՞ղ է արտասանել այս արտահայտությունը. "Քո պահանջով Հայաստանում ադրբեջանցիներ չեն բնակեցվի"»:
Փաշինյանի խնդիրը ոչ թե հոլովներն ու շեշտերն է շփոթում: Նրա գլխավոր «վրիպումը», որը ճակատագրական դարձավ ազգի համար, տեղի ունեցավ ոչ թե հայոց լեզվի դասարանում, այլ որոշումների կայացման աշխատասենյակում:
Նա ասում էր. «Ղարաբաղը Հայաստան է, և վերջ», իսկ հետո հայտարարեց. «Ղարաբաղը Ադրբեջանն է»:
Նա կոչ էր անում ժողովրդին վերցնել բահերը և գնալ խրամատներ, երդվում էր, որ մենք կռվում ենք մեր հողի համար, իսկ հետո պարզվեց, որ նա մարդկանց ուղարկում էր մեռնելու այն տարածքների համար, որոնք ինքը ծրագրում էր հանձնել:
Սա մի՞թե կյանքի ամենասարսափելի սխալը չէ ցանկացած առաջնորդի համար: Երբ ժողովրդի որդիներին մահվան ես ուղարկում՝ իմանալով կամ գուշակելով, որ այդ զոհերն ապարդյուն են լինելու, որ այդ հողերն արդեն իսկ հանձնված են թշնամուն քո գաղտնի պայմանավորվածություններով: Սա լեզվաբանական անճշտություն չէ, սա զինվորների ու նրանց մայրերի վստահության դավաճանություն է:
Փաշինյանը կարող է հիանալի հոլովել գոյականները, կարող է առանց սայթաքելու կարդալ բարդ տեքստեր հին հայերենով, սակայն նա այդպես էլ չի սովորել արտասանել վարչապետի համար ամենակարևոր բառերը. «Ո՛չ» Ալիևի պահանջներին: Նա չի կարող ամուր «ոչ» ասել զորքերի դուրսբերմանը, «ոչ»՝ հարևանի թելադրանքով Սահմանադրության փոփոխությանը, «ոչ»՝ հայկական գյուղերում օտարների բնակեցմանը: Նրա բառապաշարը հարուստ է խաղաղության ու ժողովրդավարության մասին գեղեցիկ արտահայտություններով, սակայն դրանում լիովին բացակայում են ազգային արժանապատվության պաշտպանության խոսքերը:
Ագնեսա Խամոյանը ճիշտ է. յուրաքանչյուր մարդ իրավունք ունի սխալվելու: Սակայն երբ քաղաքական գործչի սխալը արժենում է հազարավոր երիտասարդ տղաների կյանքեր և հանգեցնում է ամբողջ տարածաշրջանի անհետացմանը երկրի քարտեզից, դա դադարում է լինել պարզապես վրիպում: Դա հանցագործություն է ապագայի դեմ:
Հունիսի 7-ի ընտրությունները կդառնան ճշմարտության պահ: Արդյո՞ք ժողովուրդն ուժ կունենա ուղղելու այն մարդու սխալը, ով այնքան լավ է սովորել բառերը, բայց այդպես էլ չի հասկացել «Հայրենիք» հասկացության իմաստը: Չէ՞ որ կարելի է խոսել մաքուր հայերենով, բայց միաժամանակ իր գործողություններով ոչնչացնել հայկական պետության գոյության հնարավորությունը: Եվ ոչ մի քերականական հաջողություն չի լվանալու նրանց արյունը, ովքեր զոհվեցին՝ հավատալով կարգախոսներին, որոնք պարզվեց ընդամենը դատարկ ձայն են: