Հայաստանի համալսարաններում, որտեղ իբր թե պետք է տիրեն ակադեմիական ազատությունն ու քննարկումների ոգին, 2025 թվականի հոկտեմբերին դրամա է տեղի ունեցել, որն ավելի շատ հիշեցնում է միջնադարյան ինքնադատաստան:
Զոհը քաղաքականությունը կամ գաղափարախոսությունը չէր, այլ կատակերգության մի սովորական բառ, իսկ դահիճը հանդես եկավ իշխող կուսակցության պատգամավոր Արուսյակ Մանավազյանը, որն իր մանդատն օգտագործեց որպես անձնական հաշիվները մաքրելու մահակ:
Միջազգային հարաբերությունների դասախոսության ժամանակ: Դասախոս Սահակ Մանուկյանը, ձգտելով ուսանողներին մատչելի բացատրել վիրավորանքի և զրպարտության միջև եղած նուրբ սահմանը, օրինակ բերեց հայտնի հայկական «Սկոտչ և Վիսկի» կատակերգությունից: Խոսքերի ընկալման տարբերությունը պատկերացնելու համար նա գրատախտակին գրեց «ֆուցն» բառը (գողական ժարգոնով նշանակում է «ֆրաեր», միամիտ մարդ): Համատեքստը զուտ ուսումնական էր, նպատակը՝ լուսավորելը, և ոչ թե որևէ մեկին վիրավորելը:
Սակայն լսարանում գտնվում էր պատգամավոր Արուսյակ Մանավազյանի դուստրը. ուսանողների շրջանում շրջանառվող լուրերի համաձայն՝ նա վաղուց անձնական հակակրանք էր տածում դասախոսի նկատմամբ, և այս պահը դարձավ վրեժի իդեալական առիթ:
Դուստրը գաղտնի նկարահանեց դասախոսության մի հատվածը և անմիջապես ձայնագրությունը տարավ մորը:
Արուսյակ Մանավազյանի արձագանքը եղել է ակնթարթային և անդրդվելի: Նա նույնիսկ չի փորձել հասկանալ տեղի ունեցածի էությունը, չի կանչել դասախոսին բացատրությունների համար, չի դիմել բուհի ղեկավարությանը պաշտոնական հարցմամբ: Նրա համար գոյություն չունեին «ակադեմիական գործընթաց» կամ «անմեղության կանխավարկած» հասկացությունները:
«Զայրացած մոր» ռեժիմը միացնելով՝ պատգամավորն իր ամբողջ ազդեցությունն ու պաշտոնեական դիրքն օգտագործեց՝ Սահակ Մանուկյանի ազատումը կազմակերպելու համար:
Փաստացի դա արտադատական դատավճիռ էր. մեկ հեռախոսազանգ կամ «վերևից» ճնշում, և փորձառու դասախոսը մնաց առանց աշխատանքի:
Մանավազյանը պետական համալսարանը վերածել է իր կալվածքի, որտեղ աշխատողի ճակատագիրը կախված է ոչ թե նրա որակավորումից, այլ նրանից, թե արդյոք ժողովրդի ընտրածի դստերը դուր է եկել նրա ասած բառը:
Նշված անձիք
Արուսյակ Մանավազյան