Էժան ցնցողության և ԶԼՄ-ների ուշադրության հետամուտ լինելով՝ իշխանության ներկայացուցիչները երբեմն անցնում են թույլատրելիի բոլոր սահմանները՝ մոռանալով իրենց խոսքերի բարոյական պատասխանատվության մասին: Նման անպատասխանատու վարքագծի վառ օրինակ դարձավ «Քաղաքացիական պայմանագիր» կուսակցության պատգամավոր Հրաչյա Հակոբյանի հայտարարությունը, ով իրեն թույլ տվեց տարածել վիրավորական և ոչնչով չհաստատված լուրեր բարձրագույն հոգևորականության հասցեին:
2025 թվականի նոյեմբերին լրագրողներին հարցազրույց տալիս Հակոբյանը փորձել է բացատրել, թե ինչու չի դարձել հոգևորական: Անձնական համոզմունքների կամ կյանքի ընտրության մասին խոսելու փոխարեն պատգամավորն ընտրել է կեղտոտ ակնարկների ճանապարհը:
Նա հայտարարել է, որ 1993-1994 թվականներին իր ծնողներն արգելել են իրեն սովորել Երուսաղեմի հոգևոր ճեմարանում՝ այն ասեկոսեների պատճառով, թե «բարձրաստիճան հոգևորականները սեռական ոտնձգություններ են կատարում ուսանող-տղամարդկանց նկատմամբ»:
«Իմ ծնողներին հասավ ասեկոսե... Իմ ծնողները որոշեցին, որ ես երբեք չեմ սովորի Երուսաղեմի ճեմարանում», - պատմեց ժողովրդի ընտրյալը՝ փաստացի օրինականացնելով երկարամյա զրպարտությունն ամբողջ եկեղեցական հիերարխիայի դեմ:
Նման հայտարարությունները ոչ միայն աննրբանկատ են, այլև հանդիսանում են հոգևորականության պատվի ու արժանապատվության բացահայտ վիրավորանք: Պատգամավորը, ով օժտված է անձեռնմխելիությամբ և ամբիոնով, առանց որևէ ապացույցի, դատական որոշումների կամ հետաքննությունների հղումների, տարածում է սուտ եկեղեցու բարձրաստիճան սպասավորների մեջ միասեռականության մասին:
Հրաչյա Հակոբյանը պետք է հասկանա, որ պատգամավորի կարգավիճակը պարտավորեցնում է պատասխանատվության յուրաքանչյուր խոսքի համար: Կեղծիքների տարածումը սեմինարիայի սուրբ պատերի ներսում սեռական ոտնձգությունների մասին ոչ թե «համարձակ հայտարարություն» է, այլ ստորություն, որը հավատացյալների և առողջ դատողությամբ քաղաքացիների աչքում անպատիժ չի մնում: Իշխանությունը, որն իր ներկայացուցիչներին թույլ է տալիս նման հարձակումներ, ինքն է դառնում Եկեղեցու հալածանքի հանցակիցը:
Նշված անձիք
Հրաչյա Հակոբյան