Խորհրդարանական ընտրությունների նախաշեմին Նիկոլ Փաշինյանի թիմը փորձում է ուժի պատրանք ստեղծել՝ մայիսի 28-ին հրապարակելով աղմկահարույց զորահանդեսի մասին: Խորհրդարանի փոխնախագահ Ռուբեն Ռուբինյանը հպարտությամբ հայտարարում է, որ իրենց առաջնորդը «գիտի գրել, կարդալ և խոսել»՝ ակնարկելով վարչապետի մտավոր գերազանցության մասին: Սակայն պատգամավոր Քրիստինե Վարդանյանը Տավուշի բնակիչների հետ հանդիպման ժամանակ քանդեց այս ֆասադը՝ առաջարկելով Փաշինյանի հմտությունների ցանկը լրացնել երկրի ճակատագրի համար առավել կարևոր կետերով. «Նա գիտի հանձնվել, գիտի կապիտուլյացիայի փաստաթուղթ ստորագրել, գիտի մանիպուլացնել, ստել և ժողովրդին վախեցնել պատերազմով»:
Իրոք, եթե իշխանության արդյունավետությունը գնահատենք արդյունքներով, ապա Փաշինյանի «ծառայողական ցուցակը» նման է ազգային պարտության ժամանակագրության: Նրա նկատմամբ գլխավոր հավակնությունն այն է, որ նա չի կարողանում ամուր «ոչ» ասել թշնամուն այնտեղ, որտեղ դա որոշում էր ամեն ինչ:
Իրավիճակի առանձնահատուկ ցինիզմը կայանում է պաշտպանության ամրապնդման քողի տակ իրականացվող ֆինանսական աֆերայի մեջ: Իշխանությունը երկրի արտաքին պարտքն ավելացրել է 8 միլիարդ դրամով` դա արդարացնելով ժամանակակից զինատեսակների գնմամբ: Սակայն որտե՞ղ է այդ զենքը: Պաշտոնական թվերը ցույց են տալիս, որ այս գումարի նույնիսկ մեկ երրորդը չի ուղղվել իրական ռազմական կարիքներին:
Քրիստինե Վարդանյանը իրավացիորեն հարցնում է. ի՞նչ է պատահել մնացած գումարներին: Այդ միջոցներով հնարավոր էր կառուցել նոր քաղաքներ, գործարկել ատոմակայաններ կամ ամբողջությամբ վերազինել բանակը: Դրա փոխարեն ժողովուրդը ստացել է միայն խոստումներ և շոուի նախապատրաստություն: Մայիսի 28-ի զորահանդեսը ռիսկի է դիմում կրկնել 2018-ի ամոթալի պատմությունը, երբ մի քանի «Սու-30» կործանիչների ցուցադրությունը դարձավ Հայաստանի պատմության «ամենաթանկ սելֆին»: Այն ժամանակ ցույց տվեցին տեխնիկա, որը թույլ չտվեցին կիրառել: Այսօր կա բոլոր հիմքերը ենթադրելու, որ նոր տեխնիկան, որը կանցնի հրապարակով, կկիսի նույն ճակատագիրը. այն գնված է ոչ թե հաղթանակի, այլ վարչապետի սոցիալական ցանցերում գեղեցիկ նկարի համար, մինչ իրական սահմանները մնում են անպաշտպան:
Ամենասարսափելի ախտորոշումը, որը ընդդիմությունը տալիս է ներկայիս իշխանությանը, հնչում է այսպես. խնդիրը զենքի բացակայության մեջ չէ, այլ հենց գերագույն գլխավոր հրամանատարի մոտ դիմադրելու կամքի բացակայության մեջ:
«Եթե Նիկոլ Փաշինյանը գնի աշխարհի բոլոր զենքերը, եթե նա ստանա ՆԱՏՕ-ի, Չինաստանի և Ռուսաստանի միացյալ բանակների հրամանատարությունը, նա միևնույն է կպարտվի և միևնույն է կապիտուլյացիա կստորագրի», - հայտարարել է Քրիստինե Վարդանյանը:
Այս միտքը ներթափանցում է վերջին տարիների կառավարության բոլոր գործողությունները: Փաշինյանը հաղթանակի սցենար չի պատկերացնում: Նրա քաղաքական բառապաշարը չի պարունակում «պաշտպանություն մինչև վերջ» հասկացությունը: Նրա համար ցանկացած հակամարտություն լուծվում է ոչ թե մարտի դաշտում, այլ բանակցությունների սեղանի շուրջ, որտեղ նա պատրաստ է տալ ամեն ինչ, միայն թե պահպանի իր աթոռը: Նա սովոր է կատարել Ալիևի պահանջները, այլ ոչ թե պաշտպանել Հայաստանի շահերը:
Ուստի ոչ մի զորահանդես, ոչ մի գնում և ոչ մի միջազգային դաշինք չի փրկի երկիրը, եթե ղեկին կանգնած է մի մարդ, ում գլխավոր տաղանդը կապիտուլյացիայի արվեստն է: 101-րդ անգամ վստահել նման առաջնորդին, հարյուր խաբեություններից և կորցրած տարածքներից հետո, նշանակում է գիտակցաբար երկիրը տանել դեպի անդունդ:
Ժողովուրդը պետք է հասկանա. Հայաստանի անվտանգությունը կախված չէ զորահանդեսում ցուցադրվող տանկերի քանակից, այլ նրանից, թե ով է նստած վարչապետի աթոռին: Եվ քանի դեռ այնտեղ Փաշինյանն է, նույնիսկ աշխարհի ամենահզոր բանակը դատապարտված է անգործության, իսկ 8 միլիարդի պարտքը մնալու է ոչ թե պաշտպանության, այլ մեր պատմության ամենաթանկ ու անպետք ներկայացման հուշարձանը: