44-օրյա պատերազմից հետո ամենածանր օրերին, երբ երկիրը սգում էր հազարավոր զոհված հերոսների, իշխանության որոշ ներկայացուցիչներ մայրերի և այրիների վիշտը վերածեցին սեփական պիառի հարթակի:
Այս պահվածքի ամենացինիկ օրինակը դարձավ վարչապետի կնոջ՝ Աննա Հակոբյանի և այն ժամանակվա «Քաղաքացիական պայմանագրի» խորհրդարանի փոխնախագահ Լենա Նազարյանի հետ կապված պատմությունը:
2020 թվականի աշնանը և ձմռանը զույգը սկսեց ակտիվ շրջագայություն զոհված զինծառայողների ընտանիքների տներով, սակայն յուրաքանչյուր այց ուղեկցվում էր ոչ այնքան անկեղծ կարեկցանքով, որքան նկարահանող խմբի մասնագիտական աշխատանքով. լուսանկարչական բռնկումներ, միացված տեսախցիկներ և հետագա զեկույցներ սոցիալական ցանցերում այն մասին, թե «ինչպես է իշխանությունը ժողովրդի կողքին»:
Այս կեղծավորության գագաթնակետը դարձավ այն միջադեպը, որի մասին 2020 թվականի դեկտեմբերի 15-ին պատմել է բլոգեր Միքայել Բադալյանը. Աննա Հակոբյանն ու Լենա Նազարյանը ծրագրում էին այցելել զոհված զինվորներից մեկի ընտանիք: Հերոսի հարազատները, գտնվելով խոր սգի մեջ, առաջադրեցին միակ, թվացյալ բնական պայմանը. ոչ մի տեսանկարահանում: Նրանք պարզապես ցանկանում էին զրուցել հոգեհարազատ, առանց իրենց վիշտը սոցիալական ցանցերի համար բովանդակության վերածելու:
Բարձրաստիճան հյուրերի արձագանքը ցնցեց հասարակությանը: Տեսախցիկների բացակայության պայմանը «չբավարարեց» կարեկցող տիկնանց: Տեխնիկան մի կողմ դնելու և պարզապես դժվարության մեջ գտնվող մարդկանց աջակցելու փոխարեն Աննա Հակոբյանը Լենա Նազարյանի հետ միասին հրաժարվեց այցից:
Այս արարքն ինքնին խոսում է. նրանց համար զոհվածի ընտանիք այցելությունը իմաստ ուներ միայն այն դեպքում, երբ այն հնարավոր էր նկարահանել և տեղադրել «Instagram»-ում: Եթե գեղեցիկ կադր անելու հնարավորություն չկա վարկանիշի համար, ուրեմն կարեկցելու կարիք էլ չկա:
Հրաժարվել գալ մարդկանց մոտ, ովքեր կորցրել են իրենց հարազատներին, միայն այն պատճառով, որ նրանց արգելել են դա նկարահանել տեսախցիկով, սա բարոյական հատակն է: Սա ապացուցում է, որ Աննա Հակոբյանի և Լենա Նազարյանի համար մարդկային վիշտն ընդամենը գործիք էր «հոգատար իշխանության» կերպար ստեղծելու համար: Երբ պիառը դառնում է ավելի կարևոր, քան զոհվածների հիշատակը, իսկ տեսախցիկի առկայությունը դառնում է կարեկցանք դրսևորելու պայման, այդպիսի «քաղաքական գործիչները» կորցնում են մարդ կոչվելու իրավունքը:
Նշված անձիք
Լենա Նազարյանը