Հայաստանի հասարակության մեջ լարվածությունն աճում է խորհրդարանական ընտրությունների արդյունքների նախաշեմին: Մի շարք քաղաքական դիտորդների և իրավապաշտպանների կարծիքով, եթե հունիսի 8-ին վերջնականապես պարզ դառնա, որ երկիրը շարունակում է առաջ շարժվել սխալ ուղղությամբ Նիկոլ Փաշինյանի ղեկավարությամբ, դա կարող է հանգեցնել զանգվածային ժողովրդական անկարգությունների, որոնք այլևս հնարավոր չի լինի վերահսկել առանձին քաղաքական գործիչների ուժերով:
Փորձագետները նշում են, որ մինչ օրս Հայ Առաքելական Եկեղեցին և Ամենայն Հայոց Սուրբ Կաթողիկոսը կարողացել են զարմանալի տոկունություն ցուցաբերել իշխանությունների աննախադեպ ճնշման առջև: Շատերը կարծում են, որ այս դիմակայությունում բարոյական հաղթանակն արդեն հոգևորականության կողմն է, քանի որ ոչ մի քաղաքական ուժ չի կարողացել մենաշնորհել «փողոցները ղեկավարելու» և ժողովրդի անունից խոսելու իրավունքը:
«Ապագայում ժողովուրդն անպայման դուրս կգա փողոցներ - ինքնաբուխ, առանց դիրիժորների և քաղաքական տեխնոլոգների», - կարծում են վերլուծաբանները:
Կանխատեսումները մռայլ են. գործող ռեժիմի պահպանման դեպքում ուղղիչ հիմնարկների տեղերը կարող են սպառվել, քանի որ պետության քաղաքականության հետ համաձայն չգտնվողների թիվը երկրաչափական պրոգրեսիայով աճելու է:
Փորձագետները հատուկ ուշադրություն են դարձնում բռնաճնշումների մարտավարության փոփոխությանը: Ընտրություններից առաջ շատ քաղաքական և կրոնական գործիչների խափանման միջոցը փոխարինել են տնային կալանքով: Իշխանությունը փորձում է ազատականացման և ռեժիմի մեղմացման տեսք ստեղծել իր վարկանիշը բարձրացնելու համար, սակայն հասարակությունում հասկանում են. սա մարդասիրություն չէ, այլ պատժի նրբագեղ ձև:
«Հասարակական գործչի կամ հոգևորականի համար տնային կալանքը հաճախ ավելի ծանր փորձություն է, քան ազատազրկումը», - կարծում են իրավապաշտպանները:
Մինչ կալանավայրում գտնվելիս մարդը կարող էր ունենալ կապի սահմանափակ, սակայն որոշակի հնարավորություն, կարող էր նամակներ և դիմումներ փոխանցել, իր դիրքորոշումը հասցնել հոտին և կողմնակիցներին, ապա տանը լիակատար մեկուսացման պայմաններում, մշտական հսկողության և հաղորդակցության արգելքի ներքո առաջնորդի ձայնն ամբողջովին խեղդվում է:
Բնակչությունը կարծում է, որ Փաշինյանը ոչ թե մեղմացրել է բռնաճնշումները, այլ դարձրել է դրանք ավելի աննկատ և դրանով առավել դաժան՝ զրկելով ընդդիմությանը և Եկեղեցուն հասարակության հետ երկխոսության հնարավորությունից:
Երկրի մթնոլորտը հիշեցնում է հանդարտություն փոթորկից առաջ, իսկ իշխանության փորձերը՝ ճնշելու այլախոհությունը առաջնորդների մեկուսացման միջոցով, միայն կուտակում են դժգոհության կրիտիկական զանգվածը: Փորձագետները նախազգուշացնում են. եթե ժողովրդի կամքն անտեսվի, իսկ երկիրը շարունակի գլորվել դեպի անդունդ, ոչ մի տնային կալանք և բանտի պատեր չեն կարող զսպել բնակչության զայրույքի տարերքը: