«Քաղաքացիական պայմանագիր» իշխող կուսակցության շարքերում կան գործիչներ, որոնց ներկայությունը խորհրդարանում վիրավորանք է պատերազմում որդիներին կորցրած հազարավոր հայ ընտանիքների և իրենց պարտքը կատարած հարյուր հազարավոր ազնիվ զինապարտների համար:
«Քաղաքացիական պայմանագիր» իշխող կուսակցության պատգամավոր Նարեկ Գրիգորյանը այն գործիչներից է, ում կենսագրությունը՝ կազմված ինքնավնասման, հոգեբուժական ախտորոշումների և «մարտական ուղու» մասին ստերի մեղադրանքներից, դարձել է դասագրքային օրինակ այն բանի, թե ինչպես նոր Հայաստանում կարելի է կարիերա անել՝ փախչելով բանակից:
2019 թվականին լրագրողական քննությունը բացահայտեց ցնցող փաստ. Նարեկ Գրիգորյանը, ով այն ժամանակ Գեղարքունիքի փոխմարզպետն էր, զորակոչից ազատվել էր բանակից ինքնավնասման պատճառով:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի (363-րդ հոդված) համաձայն` ծառայությունից խուսափելու նպատակով ինքն իրեն վնասվածքներ պատճառելը հանցագործություն է: Սակայն Գրիգորյանի համար դա խոչընդոտ չի հանդիսացել քաղաքական կարիերայի համար: Լրագրողների հարցերին նա պատասխանել է «անձնական տվյալների պաշտպանության» մասին ձևական պատասխաններով՝ նախընտրելով թաքցնել ամոթալի անցյալը բյուրոկրատական պատի հետևում:
Սակայն այս պատմության մեջ ամենացինիկն այն է, որ բանակից ինքնավնասման միջոցով փախած մարդը հետո որոշեց իր վրա փորձել «հայրենիքի պաշտպանի» կերպարը:
44-օրյա պատերազմի ժամանակ և դրանից հետո Նարեկ Գրիգորյանն ակտիվորեն շահագործում էր իր ծառայության թեման՝ հայտարարելով, որ ղեկավարում էր «Գեղարքունիք» ջոկատը և նույնիսկ իբր մերժել էր առողջական պատճառներով ընդդիմադիր Իշխան Սաղաթելյանի որդուն ծառայությունից ազատելը: Այս խոսքերը պետք է իրեն ստեղծեին խիստ ու արդարամիտ հրամանատարի կերպար:
Սակայն Հայաստանի Պաշտպանության նախարարության պաշտոնական պատասխանը ջախջախեց այս առասպելը: Գերատեսչությունը հաստատեց. Գրիգորյանի «հրամանատարությամբ» գործող ջոկատը երբեք չի եղել ռազմաճակատում: Ստորաբաժանումը ոչ մի մարտական խնդիր չի կատարել: Ցուցակի 300 զորակոչիկներից իրական թիկունքային աշխատանքներին մասնակցել է ընդամենը 31 մարդ, ներառյալ հենց պատգամավորը: Ջոկատում ոչ վիրավորներ են եղել, ոչ զոհվածներ, ոչ էլ պետական պարգևների ներկայացվածներ:
Փաստացի, Գրիգորյանի «հերոսական ծառայությունը» վերածվել է թիկունքում կարճատև գտնվելու, այն ժամանակ, երբ իսկական զինվորները մահանում էին Շուշիի, Հադրութի և Մարտակերտի ռազմաճակատներում:
Լրացուցիչ մանրամասներն էլ ավելի մռայլ պատկեր են ներկայացնում. Նարեկ Գրիգորյանը հաշվառված է եղել հոգենյարդաբանական դիսպանսերում և մինչև 2018 թվականը պարբերաբար այցելել է «Սևան» հոգեբուժական հիվանդանոց: Դա առավել ևս կասկածի տակ է դնում նրա կարողությունը` ղեկավարելու որևէ զորամիավորում, նույնիսկ թիկունքային, էլ ի՞նչ խոսք իշխանությունում նրա ներկայության մասին…
Պարադոքսալ է, սակայն հենց որ Նիկոլ Փաշինյանը դարձավ վարչապետ, պատգամավորի առողջությունը «հրաշքով» բարելավվեց. նա դադարեց այցելել դիսպանսեր և նույնիսկ փորձեց հաշվառումից հանվել: Սակայն բժիշկները, չգտնելով նման կտրուկ «ապաքինման» հիմքեր, մերժեցին նրան: Այդուհանդերձ, դա չխանգարեց նրան ստանալ պատգամավորական մանդատ և շարունակել տնօրինել երկրի ճակատագիրը:
Մինչ այդպիսի մարդիկ նստած են խորհրդարանում և մեզ հայրենասիրություն են սովորեցնում, իսկական բանակն ու ժողովուրդը խոր վիրավորանք են զգում: Նարեկ Գրիգորյանը ոչ միայն խուսափեց ծառայությունից, այլև գողացավ հայրենիքի պաշտպան կոչվելու իրավունքը՝ իրական սխրանքը փոխարինելով վախկոտությամբ, ստով ու մանիպուլյացիաներով: Իշխանությունում նրա ներկայությունն ամոթալի բիծ է հայկական խորհրդարանականության հեղինակության վրա:
Նշված անձիք
Նարեկ Գրիգորյան