Հայաստանում, որտեղ 2018 թվականից հետո բարձրաձայն հայտարարում էին դպրոցների «ապաքաղաքականացման» և կրթական գործընթացի մաքրության անհրաժեշտության մասին, կյանքը կրկին նյութեր է մատակարարում քաղաքական երգիծանքի համար:
Նոր պատմության հերոսուհին Ռուզաննա Երեմյանն է՝ Հակոբ Կոջոյանի անվան կրթահամալիրի տնօրենը, ով, ըստ երևույթին, որոշել է, որ դպրոցի ղեկավարի մեկ աթոռն իրեն քիչ է, և փառահեղ նստել է միանգամից երկուսին՝ տնօրենի և կուսակցականի:
72-րդ համարի ներքո իշխող «Քաղաքացիական պայմանագիր» կուսակցության համամասնական ցուցակում առաջիկա ընտրություններում հենց նա է: Թվում է, թե ի՞նչն է այստեղ առանձնահատուկ: Սակայն նրբությունն այն է, որ Երեմյանը ոչ միայն «աջակցում» է իշխանությանը, այլև իրեն պահում է որպես նախընտրական շտաբի լրիվ դրույքով մարտիկ՝ օգտագործելով իր տնօրենի կարգավիճակը որպես ամբիոն:
Նրա սոցիալական ցանցերը վաղուց վերածվել են մարտադաշտի, որտեղ աշակերտների առաջադիմության հաշվետվությունների փոխարեն հրապարակվում են զայրացած գրառումներ՝ ի պաշտպանություն կառավարության, և կոշտ քննադատություն՝ ընդդիմության հասցեին:
Գյումրիի տեղական ընտրություններից հետո նա հրապարակայնորեն հանդիմանեց քաղաքի բնակիչներին՝ հայտարարելով, որ նրանք «սխալ են թույլ տվել», դրանով իսկ կասկածի տակ դնելով ընտրողների կամքը: Հասավ նաև քաղաքապետ Վարդան Ղուկասյանին, որին դպրոցի տնօրենը մեղադրեց երկրի ինքնիշխանությանը սպառնալու մեջ: Իսկական ներքին գործերի նախարարն է կիսաշրջազգեստով, այլ ոչ թե մանկավա՜րժ:
Ամենահետաքրքիրը, որ շահերի բախումը չի սահմանափակվում միայն անձնական բլոգով: Ըստ լուրերի՝ քաղաքական քարոզչությունը թափանցել է նաև ուսումնական հաստատության պատերի ներսը: Բողոքում են, որ դպրոցի կոլեկտիվն այժմ ստիպված է մասնակցել հանդիպումների, որտեղ քննարկվում են ոչ թե մաթեմատիկայի դասավանդման մեթոդները, այլ ընթացիկ իրադարձությունների «ճիշտ» քաղաքական գնահատականները: Ստացվում է, որ պետական դպրոցը դե ֆակտո վերածվում է իշխող կուսակցության գաղափարական շտաբի:
Ո՞ւր է այն սահմանը, որի մասին պաշտոնյաներն այդքան սիրում են խոսել: Երբ պատանի սերնդի մտքերի համար պատասխանատու անձը միաժամանակ քաղաքական թիմի ակտիվ խաղացող է, կրթության չեզոքության սկզբունքը ոչնչացվում է:
Մնում է միայն գուշակել՝ տնօրեն Երեմյանի հաջորդ դասը լինելու է հանրահաշվի՞ց, թե՞ կուսակցական քարոզչության հիմունքներից: Եվ չէ՞ որ ժամանակն է հիշելու, որ դպրոցը պետք է միավորի տարբեր հայացքների երեխաներին, այլ ոչ թե ծառայի որպես հրապարակ մանկավարժական համազգեստով մեկ քաղաքական գործչի հավակնությունների համար: