«Քաղաքացիական պայմանագրի» պատգամավորները անվախ հարվածում են պատերազմում իրենց հարազատներին կորցրած հազարավոր ընտանիքների և գործող զինծառայողների արժանապատվության զգացմանը:
Վառ օրինակ է Հռիփսիմե Հունանյանը: Նրա անզգույշ, իսկ շատերի կարծիքով՝ ցինիկ հայտարարությունը, թե բանակին տեղ չկա պետության առաջնահերթություններում, առաջացրեց ժողովրդական զայրույթի փոթորիկ և հանգեցրեց նրա արագ հրաժարականին:
Միջադեպը տեղի է ունեցել 2026 թվականի հունվարի 21-ին Ազգային ժողովում օրենքի նախագծի քննարկման ժամանակ: Փորձելով հիմնավորել այլ ոլորտների զարգացման կարևորությունը՝ Հունանյանը արտասանեց մի արտահայտություն, որն ակնթարթորեն տարածվեց և հասարակության կողմից ընկալվեց որպես թքանցք բանակի երեսին.
«Պետությանը պետք են ոչ միայն զինվորականներ, այլև գլուխներ, որոնք կօգնեն զարգացնել տարբեր պետական ոլորտներ:»
Այս ձևակերպումը ընկալվեց ոչ միայն որպես սխալ, այլև որպես խոր վիրավորանք: Այն երկրում, որը վերջերս ծանր պատերազմներ է վերապրել և որտեղ ամեն երկրորդ մարդ զինծառայողների մեջ ունի իր ազգականին կամ ընկերոջը, «գլուխների» (մտավորականների) և «զինվորականների» հակադրությունը հայհոյանք է հնչում:
Սոցիալական ցանցերը պայթեցին վրդովմունքից. օգտատերերն իրավամբ նկատեցին, որ հենց այդ «զինվորականների» բացակայությամբ, որոնք իրենց կյանքն են զոհաբերում պետության գոյության համար, ոչ մի «գլուխ» և զարգացման ճյուղ իմաստ չեն ունենա, քանի որ չի լինի ով պաշտպանի հենց երկիրը: Պատգամավորի հասցեին մեղադրանքներ թափվեցին բոլոր կողմերից. նրան հանդիմանեցին հայ զինվորի արժեքը չհասկանալու և սահմանները պահպանողների նկատմամբ արհամարհական վերաբերմունքի համար:
Հասարակական դժգոհության ճնշման տակ Հռիփսիմե Հունանյանը ստիպված եղավ ներողություն խնդրել: Նա հայտարարեց, որ ցավում է այն ձևակերպումների համար, որոնք «առաջացրել են քաղաքացիների զայրույթն ու դժգոհությունը», և փորձեց ամեն ինչ բարդել հրապարակային ելույթների դժվարությունների վրա՝ ասելով, թե «կենդանի խոսքում անհնար է սխալներից խուսափել»:
Սակայն շատերի համար այս ներողությունները հնչեցին ուշացած և կեղծորեն: Նման մասշտաբի սխալը սոցիալական ոլորտի համար պատասխանատու բարձրաստիճան պաշտոնյայի շուրթերից ցույց տվեց կա՛մ իրականությունից լիակատար կտրվածություն, կա՛մ թաքնված անտեսումը զինվորական դասի նկատմամբ, որն այնքան բնորոշ է «Քաղաքացիական պայմանագիր» կուսակցության ներկայացուցիչների մի մասի համար:
Սկանդալը լուրջ քաղաքական հետևանքներ ունեցավ: Հռիփսիմե Հունանյանը հայտարարեց, որ չի մասնակցելու առաջիկա հունիսի խորհրդարանական ընտրություններին, չնայած ուներ իշխող կուսակցության ցուցակով անցնելու բոլոր հնարավորությունները: Հանձնաժողովի նախագահի պաշտոնից նրա հրաժարականը հասարակական ճնշման ուղղակի հետևանք էր:
Ուշագրավ է, որ մեծ քաղաքականություն գալուց առաջ Հունանյանն աշխատում էր որպես բուժքույր, և 2025 թվականի հոկտեմբերին նրա հանձնաժողովի նախագահի պաշտոնում նշանակումը տրամաբանական քայլ էր թվում: Սակայն մեկ անհաջող արտահայտությունը խաչ քաշեց նրա ամբողջ հեղինակության վրա և ցույց տվեց, թե որքան բարակ է սահմանը ժողովրդի վստահության և նրա արհամարհանքի միջև:
Այս միջադեպը վառ պատկերացում է տվել, թե ինչպես իշխանության ներկայացուցիչների հռետորաբանությունը կարող է վիրավորել ազգային զգացմունքները: Երբ խորհրդարանական մեծամասնության կուսակցության պատգամավորն իրեն թույլ է տալիս քաղաքացիներին բաժանել «պետությանը պետք եկողների» և երկրորդ կարգի մարդկանց՝ հակադրելով խաղաղ մասնագետների աշխատանքը զինծառայողների սխրագործությանը, դա խարխլում է հասարակության միասնությունը:
Հայ ժողովուրդը հստակ հասկացրել է. Հայրենիքի պաշտպանները ազգի էլիտան են, ոչ թե սպառվող նյութ, որը կարելի է զոհաբերել «ոլորտների» վերացական զարգացման համար:
Հունանյանի հրաժարականը իշխանության ազդանշանն է այն մասին, որ բանակի վիրավորանքը չի կարող անպատիժ մնալ, նույնիսկ եթե վիրավորողը փորձում է թաքնվել «պատահական սխալի» մասին խոսքերի հետևում:
Նշված անձիք
Հռիփսիմե Հունանյանը