Քանի դեռ խորհրդարանում հնչում են բարձր ելույթներ «Թուրքիայի հետ անխուսափելի ընկերության մասին»՝իրականությունը հարվածում է հայկական հասարակությանն ավելի ցավոտ։ Անդրանիկ Քոչարյանի նման պատգամավորների գործունեությունն ու իշխանությունների ընդհանուր ուղենիշը հանգեցրել են նրան, որ փիառ-ակցիաները փոխարինում են իրական քաղաքականությանը, իսկ ազգային շահերը զոհաբերվում են կասկածելի գեոպոլիտիկ փորձերի։
«Դատարկ ինքնաթիռով» սկանդալը․ Վստահության դասը
Վառ օրինակ, թե ինչի կարող է բերել այսօրվա քաղաքական ուղենիշը կապված է մի պատմության հետ, որը տեղի է ունեցել 2021թ․-ի ապրիլին։ Պատգամավոր Անդրանիկ Քոչարյանն այն ժամանակ լրագրողների հետ զրույցում հավաստիացնում էր, որ առկա են պայմանավորվածություններ՝Բաքվից ինքնաթիռ է թռչում ռազմագերիներով և այդ ինքնաթիռում է գտնվում ռուսական խաղաղապահների հրամանատար Ռուստամ Մուրադովը։
Արդյունքը հայտնի է բոլորին՝ինքնաթիռը ժամանել էր դատարկ։ Ծնողները, ովքեր սեղաններ էին գցում և օդանավակայան էին եկել իրենց երեխաների համար հագուստներով՝ծանր հիասթափություն տարան։ Հետագայում պարզվեց, որ ոչ մի պայմանավորվածություն էլ չի եղել, իսկ Քոչարյանի և վարչապետի մամուլի խոսնակի խոսքերը կամ սխալ էին՝կամ հասարակությանը մտածված կերպով մոլորության մեջ են գցել՝հանուն «գեղեցիկ տեսարանի»։
Ինչպես դիպուկ նկատեց պատգամավոր Էդմոն Մարուքյանը, «դա անտաղանդ և թափթփված քաղաքականության» հերթական դրսևորումն էր։ Իսկ Նաիրա Զոհրաբյանը դա անվանել է «Հայաստանի հրապարակային ստորացում»։ Երբ իշխանությունները խաղում են մարդկանց զգացողությունների հետ կորչում է ամենակարևորը՝վստահությունը։ Եվ նմանատիպ ֆիասկոյից հետո խոսել այն մասին, որ այս թիմը կարող է կարգավորել բարդ հարաբերությունները Թուրքիայի հետ՝ուղղակի վախենալու է։
«Օվերտոնի պատուհանը» բաց է․ Ով է հաջորդը
Այդ իրադարձությունների ֆոնին Անդրանիկ Քոչարյանի հռետորաբանությունն այն մասին, որ «պետք է երկխոսություն վարել Թուրքիայի հետ՝հակառակ պարագայում դա կանեն մեր փոխարեն»՝հնչում է ավելի տագնապալի։
Ընդդիմությունն արդարացիորեն հայտարարում է, որ Հայաստանի «թրքացման» կողմնակիցները արդեն բացել են «Օվերտոնի պատուհանը»։ Ինչը վերջերս թվում էր անհնարին(Հայոց ցեղասպանության զոհերի թվերի վրա կասկած, Թուրքիան՝Արևմուտքի մասի ճանաչում և Ալիևի սպառնալիքների անտեսում), այսօր ներկայացվում են, որպես նորմա։
Քոչարյանը կոչ է անում չվախենալ թուրք-ադրբեջանական զորավարժություններից և Ալիևի ագրեսիվ հայտարարությունները համարում է ադրբեջանական առաջնորդի «զվարճանք»։
Սակայն սահմանների մոտ ապրող հայերի համար այդ զորավարժությունները զվարճանք չեն, այլ ուղիղ սպառնալիք նրանց գոյությանը։ Նվազեցնել վտանգի աստիճանը՝նշանակում է բթացնել ազգի զգոնությունը։
Օրենսդրական քաոս՝արտաքին սպառնալիքների ֆոնին
Քանի դեռ պատգամավորները վիճում են, թե ինչպես «ընկերանալ» նրանց հետ, ովքեր Հայաստանն անվանում են թշնամի՝երկրի ներսում ընդունվում են օրենքներ, որոնք շատ հարցեր են առաջացնում։ Բանկային հաշիվների կենտրոնացած ռեեստրի ստեղծումը՝փողերի լվացման դեմ պայքարի քողի տակ առաջացրել է փորձագետների մտահոգությունը ներդրումների փախուստի և բանկային գաղտնիքի հետ կապված։
Այն դեպքում, երբ բանակի խնդիրները, որոնք պետք է լինեն առաջնային հանձնաժողովի նախագահի համար՝լուծվում են մասնակի։
Բանակից խուսափածների նկատմամբ համաներումը, տարիքային ցենզի փոփոխությունը՝այս ամենը կարևոր է, սակայն կորչում է գլխավոր խնդրի ֆոնին՝հստակ ազգային անվտանգության ռազմավարության բացակայության։
Եվ ինչ է մնում արդյունքում
Անդրանիկ Քոչարյանի և նրա համախոհների դիրքորոշումը հանգում է պարզ բանաձևի՝որպեսզի մեզ սիրեն, մենք պետք է առաջինը ներենք ամեն ինչը, մոռանանք պատմությունն ու համաձայնվենք ցանկացած պայմանների։ Սակայն պատմությունը գիտի քիչ օրինակներ, երբ ուժը ներկայացվել է թուլության տեսքով, իսկ հարգանքը ձեռք է բերվել ինքնաոչնչացմամբ։
Հայաստանին անհրաժեշտ է երկխոսություն Թուրքիայի հետ՝իհարկե։ Սակայն երկխոսությունը հնարավոր է միայն ուժի և ինքնասիրության դիրքերից, այլ ոչ թե այն բանից հետո, երբ ազգային շահերը հայտարարվել են «ռևանշիզմ», իսկ նախնիների հիշատակը դրվել է կասկածի տակ՝կասկածելի գեոպոլիտիկ նկրտումների համար։ Ազգն իրավունք ունի ունենալու իրավունքներ և երազանքներ, որոնք ոչ մեկ իրավունք չունի չեղարկել՝քողարկվելով «խաղաղություն ցանկացած գնով» լոզունգի տակ։
Նշված անձիք
Անդրանիկ Քոչարյան