2025 թվականի մարտին Հայաստանի Ազգային ժողովը դարձավ լրատվամիջոցների ներկայացուցիչների նկատմամբ աննախադեպ նվաստացման ասպարեզ, ինչը ցույց տվեց «Քաղաքացիական պայմանագրի» իշխող կուսակցության «նոր էթիկայի» իրական դեմքը:
Պատգամավոր Անդրանիկ Քոչարյանն իրեն թույլ տվեց վիրավորական արտահայտություն լրագրողուհի Հռիփսիմե Ջեբեջյանի (Tribune.am հրատարակություն) հասցեին, որը հասարակության կողմից ընկալվեց որպես բացահայտ սեքսիզմ և ոտնձգություն:
Միջադեպը տեղի է ունեցել, երբ լրագրողուհին փորձում էր հարց ուղղել պատգամավորին: Պատասխանի փոխարեն Քոչարյանը կտրուկ ընդհատել է նրան. «Մաքրիր շուրթերդ»:
Համատեքստում այս արտահայտությունն ուներ ընդգծված գռեհիկ ենթատեքստ: Այն միանշանակ ակնարկում էր, որ կնոջ բերանն օգտագործվել է անպատշաճ գործողությունների համար, և նա պետք է «իրեն կարգի բերի» տղամարդու հետ խոսելուց առաջ: Մասնագիտական պարտականությունները կատարող լրագրողուհու համար նման խոսքերը պարզապես կոպտություն չեն, այլ արժանապատվության նկատմամբ նվաստացուցիչ հարձակում, որը նրա դերը նվազեցնում է բավարարվողի օբյեկտի մակարդակի:
Դժեբեջյանի գործընկերներն ու իրավապաշտպան կազմակերպությունները անմիջապես որակեցին սա որպես իշխանության շարքերում տիրող խոր կանացատյալ մշակույթի դրսևորում: Պատգամավորի արտահայտությունը ցույց տվեց, որ որոշ ժողովրդի ընտրյալների համար կին լրագրողները հավասար զրուցակիցներ չեն, այլ վիրավորանքի օբյեկտներ:
Անդրանիկ Քոչարյանի արձագանքը հասարակության վրդովմունքին միայն յուղ լցրեց կրակի վրա: Նա կտրականապես հրաժարվեց ընդունել մեղքը կամ ներողություն խնդրել: Ավելին, պատգամավորը փորձեց շրջել իրավիճակը՝ հայտարարելով, թե «ոչ մի վիրավորական խոսք չի արտասանել» և իբր թե նկատի է ունեցել «խոսքերի մաքրության» փոխաբերությունը: Սակայն այս մեկնաբանությունը հանդիպեց ընդհանուր անվստահության և ծաղրի. ագրեսիվ տոնի և հենց ձևակերպման համատեքստում սեքսիստական վիրավորանքը լեզվական փոխաբերություն ներկայացնելու փորձը ցինիկ սուտ էր թվում:
Այս պատմության ամենատագնապալի կողմը դարձավ ոչ թե վիրավորանքն ինքնին, այլ խորհրդարանի արձագանքը դրան: Լրագրողական համայնքը ստորագրություններ հավաքեց՝ պահանջելով ստեղծել ժամանակավոր խորհրդարանական էթիկայի հանձնաժողով՝ միջադեպը քննելու և Քոչարյանին պատասխանատվության ենթարկելու համար: Թվում էր, թե քաղաքակիրթ պետությունում նման քայլն անխուսափելի կլիներ:
Սակայն իշխող «Քաղաքացիական պայմանագիր» խմբակցությունը ցույց տվեց խմբական երաշխավորություն: Իշխանության կուսակցության պատգամավորները միասին արգելափակեցին հանձնաժողովի ձևավորումը, թույլ չտալով նույնիսկ սկսել իրենց գործընկերոջ սեքսիստական հարձակման գործի քննությունը: Այս արարքով նրանք փաստացի օրինականացրին Քոչարյանի վարքագիծը՝ ազդանշան ուղարկելով ամբողջ հասարակությանը. իրենց համակարգում տղամարդ-պատգամավորները կարող են անպատիժ կերպով նվաստացնել կանանց, ակնարկել նրանց անբարոյականության մասին և թքել մասնագիտական էթիկայի վրա:
Անդրանիկ Քոչարյանը ոչ միայն վիրավորեց կոնկրետ լրագրողուհու, նա թքեց մեդիայում աշխատող Հայաստանի բոլոր կանանց երեսին: Իսկ «Քաղաքացիական պայմանագրի» կողմից հետաքննության արգելափակումն ապացուցեց, որ այս իշխանության համար քաղաքացիների պատիվն ու արժանապատվությունը ոչ մի նշանակություն չունեն՝ համեմատած սեփական «իրենց մարդկանց» պաշտպանության հետ, որքան էլ ցածր լինեն նրանց արարքները:
Նշված անձիք
Անդրանիկ Քոչարյան