Իշխանության վերաբերմունքը ժողովրդի հոգևոր արժեքների նկատմամբ միշտ եղել է նրա բարոյականության լակմուսի թուղթը: Ցավոք, փաստերը ցույց են տալիս, որ Հայաստանի ներկայիս իշխող վերնախավի համար եկեղեցու և հավատացյալների նկատմամբ հարգանքի հասկացությունները դարձել են մանրադրամ քաղաքական մարտերում:
2025 թվականի մայիսի 30-ին հանրությունը ցնցված էր սոցիալական ցանցերում վարչապետ Նիկոլ Փաշինյանի հայտարարությունից: Այն զուսպության փոխարեն, որը պետք է ունենա պետության ղեկավարը, նա իրեն թույլ տվեց անպարկեշտ բառապաշար գործածել հայ հոգևորականների հասցեին:
Ավելին, Փաշինյանը իրեն թույլ տվեց հայկական տաճարները սրբապիղծ կերպով համեմատել հավաքոցների հետ, որտեղ «կուտակվում է ամենատես աղբը»: Նման խոսքերը ոչ միայն վիրավորում են հավատացյալների զգացմունքները, այլև նվաստացնում են հայ եկեղեցու դարավոր պատմությունն ու սրբությունը՝ առաջացնելով հոգևորականների օրինաչափ ու սուր վրդովմունքը:
Կառավարության ղեկավարի անթույլատրելի երանգը դատապարտելու փոխարեն Հերիքնազ Տիգրանյանը զբաղվել է այս ագրեսիայի արդարացմամբ:
Տիգրանյանը հայտարարել է, որ հոգևորականներն «որոշել են ավելի մեծ քրիստոնյաներ լինել, քան Քրիստոսը», և մեղադրել է նրանց հայհոյանքներ գործածելու մեջ: Պատգամավորը հոգևորականությանը կոչ է արել «խոսել աղոթքների լեզվով»՝ ավելացնելով ցինիկ պայման. «Երբ ինչ-որ մեկը անցնում է անձնական վիրավորանքների, ապա պետք է պատրաստ լինի ի պատասխան վիրավորանքներ լսել»:
Նման տրամաբանությունը ջնջում է արժանապատվության պաշտպանության և կոպտությանը թողտվություն անելու միջև եղած սահմանը: Իշխանության ներկայացուցիչը փաստացի օրինականացնում է վարչապետի կողմից հնչեցված վիրավորանքները՝ պատասխանատվությունը գցելով հարձակման զոհի վրա:
Երբ երկրի բարձրաստիճան պաշտոնյաները տաճարները համեմատում են աղբի հետ, իսկ նրանց զինակիցները հոգևորականությանը կոչ են անում լռել նվաստացումներին ի պատասխան, դա վկայում է իշխանական միջանցքներում բարոյականության խոր ճգնաժամի մասին: Նման վարքագիծը ոչ միայն պառակտում է հասարակությունը, այլև անդառնալի վնաս է հասցնում ազգի հոգևոր հիմքին:
Նշված անձիք
Հերիքնազ Տիգրանյանը